Ο Δημήτρης Καρυπίδης κολυμπώντας στην πισίνα

Ο Δημήτρης Καρυπίδης, γεννήθηκε πριν από 32 χρόνια στην Σιβηρία, όταν και διαγνώστηκε πως πάσχει από ατελή οστεογένεση τύπου 3, πάθηση κατά την οποία ο οργανισμός δεν παράγει κολλαγόνο, τα οστά είναι αρκετά ευαίσθητα και προκαλούνται πολύ εύκολα κατάγματα. Για να την αντιμετωπίσει λάμβανε θεραπείες μέχρι τα τρία του έτη στη Μόσχα και έπειτα ήρθε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Αλεξανδρούπολη, όπου και μεγάλωσε. Πέρασε δέκα χρόνια από την παιδική του ηλικία κάνοντας πάνω από 50 χειρουργικές επεμβάσεις. Σήμερα τα οστά του είναι πλέον πιο γερά, ζει και εργάζεται στην Αλεξανδρούπολη, ενώ είναι παράλληλα και φοιτητής στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Ένα όνειρο πραγματοποιείται

«Όταν ξεκίνησα μπήκα ξαφνικά σε έναν χώρο που δεν γνώριζα. Είχα επαφή με το νερό αλλά όπως ο μέσος άνθρωπος, το καλοκαίρι στη θάλασσα, σε κάποια πισίνα ξενοδοχείου. Τίποτα το ιδιαίτερο. Η αλήθεια είναι πως πάντα με γοήτευε η ιδέα του πρωταθλητισμού στην κολύμβηση. Πάντα το είχα στο βάθος του μυαλού μου. Έβλεπα Παραολυμπιακούς αγώνες και έλεγα «Γιατί να μην ασχοληθώ κι εγώ μια φορά με αυτό;» και όταν μου δόθηκε η ευκαιρία την άρπαξα . Ουσιαστικά ένιωσα ότι η κρυφή μου επιθυμία και το όνειρο μου ίσως πραγματοποιηθεί» εξομολογείται στην «Καρφίτσα» ο Δημήτρης Καρυπίδης, για την ενασχόλησή του με την κολύμβηση.

Μέσα σε έξι μήνες κατάφερε να συμμετάσχει στους πρώτους του αγώνες και το 2014, αφού πέρασε από επιτροπή του εξωτερικού, ξεκίνησε και επίσημα τη διεθνή του καριέρα. Τον ίδιο χρόνο συμμετείχε στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, στο οποίο έχασε, αλλά δεν πτοήθηκε καθώς, όπως αναφέρει κύριος στόχος του ήταν οι Παραολυμπιακοί αγώνες του Ρίο στη Βραζιλία, τον οποίο και πέτυχε.

«Το 2015 μπήκα στην Εθνική Ομάδα κολύμβησης και το 2016 στην Παραολυμπιακή ομάδα με την οποία συμμετείχα στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο πετυχαίνοντας την 5η θέση στα 100 μέτρα ύπτιο και την 6η στα 50 μέτρα. Ουσιαστικά πραγματοποιήθηκε ένα τεράστιο όνειρο και στόχος» σημειώνει. Σε κάθε βήμα του είχε δίπλα αρωγό, τον προπονητή του Γιώργο Τυλιγαδά.

Στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο, ο Δημήτρης Καρυπίδης, ξεπέρασε τον εαυτό του, με μεγάλα ατομικά ρεκόρ και στα δύο αγωνίσματα στα οποία συμμετείχε, πετυχαίνοντας την 4η θέση στα 100 μέτρα και την 5η θέση στα 50 μέτρα ύπτιο. Η εμπειρία του στο Τόκιο πάντως περιείχε πολύ στρες και φόβο για την ακύρωση των αγώνων λόγω του κορωνοϊού, όπως εξηγεί.

Ο Δημήτρης Καρυπίδης βραβευμένος με το ασημένιο μετάλλιο

 

Άγνοια και φόβος προς την αναπηρία

Ο Δημήτρης, μιλώντας για την αναπηρία και τη σχέση της κοινωνίας με αυτήν, σημειώνει πως «οι άνθρωποι δεν έχουν την οικειότητα και δεν ξέρουν πως να το διαχειριστούν» και περιγράφει την εμπειρία που είχε όταν πήγε να γραφτεί για πρώτη φορά στο σχολείο.

«Στις μέρες μας υπάρχει παράλληλη στήριξη. Εγώ όταν πήγα σχολείο δεν υπήρχε. Νομίζω ότι οι περισσότεροι δάσκαλοι, ειδικά οι νέες γενιές, είναι ενημερωμένες για την αναπηρία και μπορούν να διαχειριστούν ένα παιδί που θα έχει αναπηρία μέσα στην τάξη ή στο σχολείο τους. Εμείς τότε το κάναμε «ψιλο-χύμα». Όταν πήγα να γραφτώ στην πρώτη δημοτικού, ο διευθυντής τότε της πρωτοβάθμιας είπε ότι πρέπει να πάω σε ειδικό σχολείο. Η μητέρα μου του είπε «Γιατί να πάει σε ειδικό σχολείο; Σε ειδικό σχολείο πηγαίνουν τα παιδιά με νοητικά προβλήματα». Και είπε «Δεν με νοιάζει, κάντε ό,τι θέλετε. Βρείτε έναν διευθυντή σχολείου ή μια δασκάλα που θα πάρει την ευθύνη και θα τον αναλάβει» και συνεχίζει «Απίστευτο αν το σκεφτούμε με τα σημερινά δεδομένα. Είχαμε βρει μια δασκάλα, η οποία εννοείται ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα όπως και ο διευθυντής του σχολείου και όλα κύλησαν ομαλά. Αλλά υπήρχε τόση άγνοια και τέτοιος φόβος από κάποιους, που η εύκολη λύση ήταν «Πάνε σε ένα ειδικό σχολείο». Αυτό στις μέρες μας δεν συμβαίνει»

Ωστόσο, ο Παραολυμπιονίκης, σημειώνει πως γίνονται βήματα εξέλιξης στα οποία συμβάλουν και τα ίδια τα ΑμεΑ. «Αυτό ίσως έπρεπε να συμβεί και πιο πριν, γιατί όσο  κάθεσαι στο σπίτι σου και δεν κυκλοφορείς και δεν συμμετέχεις στην καθημερινότητα, πολλοί ίσως να νομίζουν ότι δεν υπάρχουμε». Ο ίδιος πραγματοποιεί ομιλίες για την αναπηρία, τα προβλήματά της και για το τι μπορεί να καταφέρει ένας άνθρωπος με αναπηρία σε σχολεία, οργανισμούς και όπου αλλού του ζητηθεί και τονίζει πως «Οι πιο σημαντικές ομιλίες είναι στα παιδιά, γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον του τόπου μας».

Πηγή: www.karfitsa.gr

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή