H Χριστίνα Βασίλογλου, γεννημένη το 1974 , χρησιμοποιεί από πολύ μικρή την ζωγραφική ως μέσο για να περιγράψει τις εντυπώσεις της. Στο ξεκίνημα αυτού του είδους της επικοινωνίας χρησιμοποιούσε και τον γραπτό λόγο για να περιγράψει περαιτέρω την εικόνα. Αργότερα, το κείμενο εκλείπει.
Τα τελευταία χρόνια στην θεματολογία της επικρατούν οι συναυλίες που παρακολουθεί τακτικά .Η μουσική την βοήθησε να εξελίξει την ακοή της. Ζωγραφίζει πάντοτε ακούγοντας μουσική. Ουσιαστικά στην εξέλιξη της βοήθησε και η συμμετοχή της στην Μουσικοθεατρική ομάδα της Very Special Arts Ηellas όπου στις διάφορες παραστάσεις παίζει κρουστά (μεγαλόφωνο τύμπανο και άλλα).Φυσικά αυτό βοήθησε και στην κοινωνικοποίηση της.
Γνωρίζω τη Χριστίνα Βασίλογλου από τότε που ήταν παιδάκι. Και τους καταπληκτικούς – και σκληροτράχηλους- γονείς της. Μέναμε – και μένουμε- τα καλοκαίρια στο ίδιο συγκρότημα σπιτιών στη Βουλιαγμένη. Παρακολούθησα το σκληρό αγώνα τους, την προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν γι αυτό το παιδί με τα τόσα προβλήματα μια ζωή , ας πούμε, φυσιολογική. Την επιμονή τους όταν τα προβλήματα γίνονταν ανυπέρβλητα με την Ιατρική να «σηκώνει τα χέρια ψηλά». Αλλά και το δικό της τον αγώνα για να γίνει ισότιμο μέλλον αυτής της εχθρικής προς τον άνθρωπο κοινωνίας. Την παρακολουθούσα στενά, χρόνο με χρόνο, με το φόβο ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να επικοινωνήσει και να αισθανθεί σαν τα άλλα παιδιά. Και τι ζωή την περίμενε άραγε; Αυτό σκεφτόμουνα εγώ.
Οι γονείς της , η Μαρίνα που είναι καλλιτέχνης, προικισμένη ζωγράφος και ο Νίκος, δεν το έβαλαν ποτέ κάτω. Στάθηκαν γενναίοι, δίπλα της και την ενέπνευσαν, βρίσκοντας τρόπους να επικοινωνούν μαζί της.
Σήμερα η Χριστίνα ζωγραφίζει. Και ζωγραφίζει καλά. Ίσως καλύτερα κι απ΄ τη μαμά της, αν λάβει κανείς υπ΄ όψη του τις «διαφορές» τους. Αλλά έχουν και ομοιότητες. Ειδικός δεν είμαι αλλά το «είδα». Η ζωγραφική της έχει μιαν αφηρημένη προσωπικότητα, δείχνει πάθος για ζωή, αναβλύζει τη μοναδικότητα, την έμπνευση και την ποιότητα που έχει το ίδιο το παιδί και που διάφορες – άγνωστες σ’ εμάς- συγκυρίες της ανθρώπινης φύσης την εμπόδιζαν να παρουσιάσει. Ακόμα την εμποδίζουν. Αλλά δεν την σταματούν.
Στη ζωγραφική, βρήκε τον τρόπο. Και τη διέξοδο. Αυτή την εβδομάδα που μας πέρασε, στο πάρκο ΚΑΠΑΨ, στους Αμπελόκηπους, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Μάρτιος 2018 Μήνας Εξοικείωσης με την Αναπηρία” του Δήμου Αθηναίων, η Χριστίνα «στέγασε» την ψυχή της στο «Μyrtillo», ένα «καφέ των εκλεκτών ψυχών», εκεί, απέναντι στο Γηροκομείο Αθηνών. Είδα τα έργα της. Εντυπωσιάστηκα. Και κάποια στιγμή, μπροστά σε μια ζωγραφιά της, δάκρυσα.
Το Myrtillo ιδρύθηκε από την Myrtillo Καν.Σ. Επ. ΑΜΚΕ. Εκεί, εκπαιδεύονται και εργάζονται ΙΣΟΤΙΜΑ, άνθρωποι από Ευπαθείς και Ευάλωτες ομάδες. Το Myrtillo δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους νέους συνεργάτες του μέσα στην ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Έχει ένα πρωτοποριακό, πιλοτικό πρόγραμμα με σκοπό: Τη δυναμική έξοδο των αποκλεισμένων κοινωνικά ανθρώπων στην πραγματική ζωή, στην παραγωγική εργασία. Στη σύμπραξη των αδικημένων με τους προνομιούχους. Και στην ανάδειξη των ιδιαιτέρων χαρισμάτων ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως.
Εκεί επέλεξε και η VSA Hellas (Η μουσικοθεατρική ομάδα της Ελληνικής Εταιρείας Καλλιτεχνικών Προγραμμάτων Ατόμων με ειδικές Ανάγκες) να παρουσιάσει η Χριστίνα Βασίλογλου τη δουλειά της στη ζωγραφική, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Μάρτιος 2018 Μήνας Εξοικείωσης με την Αναπηρία” του Δήμου Αθηναίων. Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ίσως απομένουν 2-3 μέρες μέχρι να λήξει η Έκθεση.
Αλλά η Χριστίνα θα συνεχίσει να ζωγραφίζει. Και το Myrtillo να προσφέρει. Τι καλύτερο; Παρακολουθείστε τους. ( http://(www.facebook.com/Myrtillo και http://www.vsahellas.gr/cms )
Είμαι εντυπωσιασμένος