ο Βαγγέλης μιλάει στο συνέδριο

Ομιλία (απομαγνητοφώνηση)  από το 1ο Διαδραστικό Συνέδριο“Προωθώντας την Αποδοχή της Διαφορετικότητας στα Σχολεία”

Εκπαιδευτικές προσεγγίσεις για την κοινωνική ένταξη νέων με αναπηρία

Το «Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» και ο «Σ.Κ.Ε.Π.-Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους» διοργάνωσαν, υπό την αιγίδα της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Προκοπίου Παυλοπούλου, το 1ο Διαδραστικό Συνέδριο με θέμα «Προωθώντας την Αποδοχή της Διαφορετικότητας στα Σχολεία – Εκπαιδευτικές Προσεγγίσεις για την κοινωνική ένταξη νέων με αναπηρία», την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018, σε ένα κατάμεστο από κόσμο Ζάππειο Μέγαρο.

Ευάγγελος Αυγουλάς, Δικηγόρος, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Τα πρώτα μαθητικά χρόνια

Πριν 30 χρόνια γεννήθηκα τυφλός. Θυμάμαι Ήθελα να πάω σχολείο γιατί κι άλλα παιδιά στην ηλικία μου πήγαιναν κι έτσι βρέθηκα γρήγορα στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ), στο ειδικό Δημοτικό σχολείο τυφλών που έκανα την Α’ δημοτικού με άλλους δυο τυφλούς συμμαθητές. Γενικά τα τμήματα και στις υπόλοιπες τάξεις είχαν περιορισμένο αριθμό μαθητών, με ένα μεγάλο γήπεδο, προαύλιο, γυμναστήριο και πολλές δραστηριότητες, αλλά με λίγους μαθητές. Επομένως και ακόμη πιο λίγες ευκαιρίες για φίλους… Έβγαινα απογεύματα στην γειτονιά μου στο Ίλιον, εκεί ήμασταν ευτυχώς περισσότεροι.

Προέκυψε ένα δάσκαλος ειδικής εκπαίδευσης, ο Αλέξης Γκλίνος, που ανακοίνωσε πως θα μας έπαιρνε εμάς τους τρεις της πρώτης δημοτικού και θα μας πήγαινε σε ένα άλλο σχολείο, γενικό, με άλλους 23 που έβλεπαν. Εμάς δεν μας ένοιαζε, μεγάλα λόγια σε μικρά παιδιά, εμείς απλά θα συνεχίζαμε το σχολείο. Ξεκινήσαμε τις κοινές εκδρομές, φεύγαμε από Καλλιθέα και πηγαίναμε στο 35ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά και κάναμε κοινές εκδρομές, δραστηριότητες και παιχνίδια για να γνωρίσουμε τους νέους μας συμμαθητές.

Ήρθε η δευτέρα δημοτικού και μάθαμε ότι στο ειδικό δημοτικό τυφλών είχε γίνει φασαρία. Πολλοί γονείς τυφλών παιδιών τσακωθήκαν με τους δικούς μας «Γιατί τα δικά σας παιδιά και όχι τα δικά μας;», το σχολείο δεν πήρε θέση και έτσι παραμείναμε εκεί στην δευτέρα δημοτικού. Εν τέλει κάναμε ένταξη στην Τρίτη δημοτικού. Όλα πήγαιναν καλά, εγώ όμως έμενα Ίλιον και ένας άλλος συμμαθητής μου στο Μενίδι. Πολλά περά δώθε που καλύπτονταν μεν από το κράτος αλλά ας σκεφτεί κανείς την ταλαιπωρία μας μέχρι να πάμε και να γυρίσουμε το απόγευμα σπίτι.

Το άγχος για τα πάρτι

Ξεκίνησαν και οι προσκλήσεις για τα παιδικά πάρτι των συμμαθητών μου, ήταν πολλοί, είχαμε συχνά γενέθλια αν προσθέσετε και άλλα 25 παιδιά στο διπλανό τμήμα, για τους γονείς μου ήταν κάθε φορά ταξίδι για να πάνε από το Ίλιον, στην Καστέλα. Με πήγαιναν, όμως, με αφήναν 3-4 ώρες στο πάρτι, περιπλανιόντουσαν στον Πειραιά και μετά γυρνούσαμε μαζί. Ήταν δύσκολο αλλά ένταξη αυτό σημαίνει. Κοινωνικοποίηση!

Κάποια στιγμή φοβόμουν την απόσταση και δεν έκανα δικά μου πάρτι γενεθλίων. Φοβόμουν ότι δεν θα έρθει κανείς. Στην έκτη δημοτικού που τελικά έκανα ήρθαν τουλάχιστον το 85% των καλεσμένων και για αυτό δεν ξαναέκανα πάρτι, γιατί έγινε χαμός στο σπίτι. Σχεδόν Έβριζε η μητέρα μου που καθάριζε για μέρες, όλα ήταν άνω κάτω. Ναι, και οι γονείς των ανάπηρων παιδιών μαλώνουν τα παιδιά τους το ίδιο…

Τα Χανιά

Στα θρανία, επειδή η μηχανή braille και τα βιβλία μας πιάνουν πολύ χώρο θα έπρεπε να καθόμαστε μόνοι . Έτσι κολλούσαμε δυο θρανία αντικριστά και οι μαθητές κάθονταν σε τετράδες. Οπότε το τυφλό παιδί δεν ήταν μόνο αλλά σε τριάδα, με δυο συμμαθητές απέναντι. Ήμασταν πάντα παρέα, βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον. Φτάσαμε να τσακώνονται ποιος θα πρωτοσυνοδεύσει εμάς τους τυφλούς στις δραστηριότητες, βάλαμε σακούλα στην μπάλα για να την ακούμε και να παίζουμε ποδόσφαιρο μαζί. Κάναμε και γυμναστική. Σε άλλα σχολεία τα παιδιά με αναπηρία έπαιρναν απαλλαγή αλλά εμάς μας ζόρισαν και έτσι πλέον έχω την σιλουέτα που βλέπετε. Την σιλουέτα που μοιράζομαι με τον κύριο Κακλαμανάκη ο οποίος είναι τώρα εδώ στο ακροατήριο που μοιραζόμαστε και την ιδιαίτερη πατρίδα μας ,τα Χανιά.

Τα Χανιά και το σχήμα τους τα έμαθα αγγίζοντας στην γεωγραφία έναν ανάγλυφο χάρτη. Το μάθημα το κάναμε όλοι μαζί αλλά εμείς είχαμε ανάγλυφο χάρτη και ανάγλυφα βιβλία. Πάντα με 2 δάσκαλους, την δασκάλα του τμήματος και τον δάσκαλο της ειδικής εκπαίδευσης. Θυμάμαι κάποια στιγμή που είχε έρθει η τηλεόραση να καλύψει το πρόγραμμα αυτό, ένας βλέποντας συμμαθητής είπε πως χαίρεται πολύ που έχει δυο δάσκαλους γιατί του θυμίζει την οικογένεια του. Αργότερα, από αυτό κατάλαβα ότι αυτό το πρόγραμμα είχε πετύχει για όλους.

Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο…

Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο το πρόγραμμα αυτό δεν συνεχιζόταν. Και δεν είχα την δυνατότητα να έχω δάσκαλο ειδικής εκπαίδευσης τότε. Τώρα υπάρχει παράλληλη στήριξη, τότε στην Β/θμια δεν την δικαιούμασταν. Το τότε ήταν το 2000… παίρναμε προς διοργάνωση τους Ολυμπιακούς αλλά τα παιδιά με αναπηρία δεν μπορούσαν να πάνε στο σχολείο της γειτονιάς τους. Πήγα στο Γυμνάσιο της γειτονιάς μου, είχα δυσκολίες, κάποιοι καθηγητές έλεγαν «δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε, δεν ξέρουμε πως». Ο πατέρας μου, ηλεκτρολόγος ο άνθρωπος, επέμεινε να πάω στο γυμνάσιο της περιοχής «κι ας μάθει όσα γράμματα ξέρω εγώ, αρκεί να νιώθει ότι ζει μια φυσιολογική ζωή».

Πήγα, δεν είχα κανέναν φίλο στο γυμνάσιο, ήμουν ένα καινούριο παιδί στο Ίλιον. Πήγαινα με laptop, με πρόγραμμα που ότι δείχνει η οθόνη μου το διάβαζε, εκτύπωνα εργασίες γιατί οι καθηγητές μου δεν ήξεραν braille. Σιγά σιγά έκανα φίλους, μπορεί να μην είχα στην αρχή αλλά ήξερα πώς να τους κάνω. Ήξερα και αλλά πράγματα χάρη στη Νίκη, ήταν η πρώτη κοπέλα που είχα στο δημοτικό, εκείνη έβλεπε. Με είχαν πιάσει και ανησυχίες τότε και ρωτούσα τον πατέρα μου πως μπορώ να την κρατήσω με κομπλιμέντα αφού άρεσε και σε έναν άλλον βλάκα, έναν που έβλεπε και εκείνος της έλεγε «τι ωραία που είσαι σήμερα» και το εννοούσε. Βρήκα τον τρόπο.

Πήρα απολυτήριο στο Λύκειο και μπήκα στην Νομική που ήθελα. Πρόσφατα, Έκλεισα προσωρινά και τον δεκαετή κύκλο μου ως αιρετός στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών. Εν τέλει, κάπου Στα 18 μου έμαθα ότι ήμουν μέρος ενός μεγάλου εκπαιδευτικού πειράματος. Το πείραμα δεν ξέρω αν πέτυχε… εγώ μάλλον ναι. Σας ευχαριστώ.

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 1ο Διαδραστικό Συνέδριο “Προωθώντας την Αποδοχή της Διαφορετικότητας στα Σχολεία”

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο