Ας μιλήσουμε και για τον βιασμό της ψυχής…

Ανοιγοκλείνω τον υπολογιστή εδώ και καιρό. Ακουμπάω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο, αλλά τρέμουν. Είναι ο εαυτός σου εκεί απέναντι και σε κοιτάει με ένα παράπονο. «Γιατί το επέτρεψες;» είναι σαν να σε ρωτάει με το βλέμμα του.

Σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζω ή δε συγκρίνω τον βιασμό του σώματος με αυτόν της ψυχής. Όμως πρέπει να ακουστεί κι αυτός. Και να ταρακουνηθεί το σύμπαν όλο! Κι επιτέλους βρήκα τη δύναμη να φωνάξω μέσω αυτού του άρθρου. Κι εύχομαι να νιώσει, όποιος έχει ανάγκη, τη λύτρωση που του αξίζει διαβάζοντάς το. Και γιατί όχι, να βρει το θάρρος να μιλήσει για τον δικό του βιασμό ψυχής. Πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του.

Αν όχι τώρα, πότε;

Γίνεται τόσο αργά και βασανιστικά από επαγγελματίες θύτες, που μπορεί να περάσουν χρόνια για να το δεις καθαρά. Να δεις τα ξεσκισμένα ρούχα της ψυχής σου. Ούρλιαζε αλλά έκλεινες τα αυτιά σου με τις γνωστές δικαιολογίες: «Όλες οι δουλειές έτσι είναι», «Όλα τα αφεντικά είναι δύσκολα» και τα λοιπά… Ένα απόγευμα όμως, ενώ καθόσουν στον καναπέ, δέκα χρόνια μετά, δέκα χρόνια συνεχούς βιασμού ψυχής, τα άκουσες όλα! Όλα αυτά που σου φώναζε η ψυχή σου. «Τι κάνεις εκεί;». «Γιατί είσαι ακόμα εκεί;». «Γιατί δε μιλάς;».

Αν θεωρείτε ότι είναι εντάξει να σας φέρεται άσχημα το αφεντικό σας, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε. Αν όχι τώρα, πότε;

Έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Φύσα μακριά την τοξικότητα, όρθωσε το ανάστημά σου, αγάπησε τον εαυτό σου, ξερίζωσε από τον δρόμο μια ταμπέλα του «STOP» και σήκωσέ τη ψηλά. Είναι το λάβαρό σου. STOP στον εκφοβισμό, STOP στην τρομοκρατία, STOP στην οικονομική εκμετάλλευση, STOP στην υποτίμηση, STOP στην αχαριστία, STOP στις προσβολές, STOP στη μεροληψία. Ακούμπα την ταμπέλα στο γραφείο του αφεντικού σου και απαίτησε το δεδομένο. ΣΕΒΑΣΜΟ. Ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις τι έχεις προσφέρει και καμιά φορά ο σεβασμός αν δεν κερδίζεται, επιβάλλεται. Αν όχι τώρα, πότε;

Σαν ένα παζλ με χίλια κομμάτια οι εργασιακές σχέσεις. Τα κομμάτια έχουν μπει όπως ήθελε ο ανώτερος. Διάλυσε το παζλ και ξαναβάλ’ τα από την αρχή. Πριν έδειχνε μια αρρωστημένη εικόνα. Τώρα δείχνει ουράνιο τόξο. Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει τρόπος. Τα κομμάτια της ψυχής βέβαια δεν ενώνονται ξανά τόσο εύκολα… Χίλια κομμάτια στην είχανε κάνει. «Πρέπει να έχω έναν μισθό» σκεφτόσουν και έκανες πίσω. Τόσο χαμηλά όμως σε κοστολογείς; Μπροστά μας ανοίγεται ένας νέος κόσμος. Έλα μαζί μου. Κοίταξε φως! Αναπνέεις και πάλι. Σε σέβονται, αλλά πρώτα από όλα σέβεσαι εσύ τον εαυτό σου. Κάθε φορά που θα βλέπεις μια ταμπέλα του STOP στον δρόμο εύχομαι αν δεν έχεις βρει τη δύναμη να σταματήσεις τον βιασμό της ψυχής σου, να το κάνεις! Αν όχι τώρα, πότε…