Οι ασθενείς χρειάζονται χώρο για να μπορούν να βιώσουν τη λύπη τους.
Γράφει η Κατερίνα Τζωρτζάκακη*
Ο καρκίνος συζητείται δημόσια συχνά μέσα από το πρίσμα της προσωπικής ιστορίας, ιδιαιτέρως αν αυτή αφορά σε διάσημα πρόσωπα. Είναι όμως ένα θέμα, που έχει και κοινωνικές συνιστώσες.
Ποιες είναι οι αναπαράστασεις που έχουμε για τον καρκίνο;
Έχουν όλοι οι άνθρωποι που νοσούν τις ίδιες ευκαιρίες για να τον αντιμετωπίσουν;
Είναι απαραίτητες λοιπόν και οι συζητήσεις που συμβάλλουν στην πρόληψη, στη μείωση του στίγματος, στην ανάδειξη της ανάγκης για περισσότερα δημόσια αντικαρκινικά νοσοκομεία και για την ψυχολογική υποστήριξη ασθενών και φροντιστών.
«Η επάρατη νόσος»
Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τα στερεότυπα που υπάρχουν για τον καρκίνο, τις πεποιθήσεις που ντύνουν τις λέξεις μας και στιγματίζουν πολύ συχνά τους ασθενείς. «Η επάρατη νόσος», για παράδειγμα. Για πολλούς ανθρώπους η λέξη «καρκίνος» ισούται με θάνατο, με οριστικό τέλος, αν και η ασθένεια αυτή σήμερα είναι πολλές φορές διαχειρίσιμη, αντίστοιχη με μια χρόνια νόσο.
Είναι και ότι με τον καρκίνο πρέπει «να παλεύει κανείς», «να μάχεται». Αυτός ο θαυμασμός, όμως, και η εξιδανίκευση του ατόμου που νοσεί, μπορεί να προκαλεί ενοχή σε ασθενείς, οι οποίοι βρίσκονται σε πιο δύσκολη κατάσταση. Είναι βέβαιο ότι ο τρόπος που θα διαχειριστεί ένας άνθρωπος αυτό το δύσκολο γεγονός θα επιδράσει στην πορεία της νόσου. Δεν είναι όμως κάτι που είναι απόλυτα στο χέρι του. Η πορεία της νόσου δεν είναι το αποτέλεσμα μιας καλής ή κακής μάχης, που δίνει το άτομο.
‼️Το πιο σημαντικό, οι άνθρωποι που νοσούν από καρκίνο δεν είναι τις περισσότερες φορές σαν πολεμιστές με τα σπαθιά στα χέρια. Είναι εξαντλημένοι σωματικά και ψυχολογικά και μπορεί να βιώνουν μια περίοδο βαθιάς θλίψης και απομόνωσης, πριν φτάσουν στην αποδοχή. Δικαιούνται να μπορούν να περάσουν τα στάδια του πένθους, χωρίς να νιώθουν ενοχές, επειδή δεν δείχνουν δυνατοί.
