Όταν ο υπάλληλος αντιμετώπισε την Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου, που δεν βλέπει, όχι ως άνθρωπο αλλά σαν «φορτίο»…
Μια βαθιά ειλικρινής μαρτυρία για το πως αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας τους ανθρώπους με αναπηρία, είναι αυτή της Ιωάννας Μαρίας Γκέρτσου, που περιέγραψε την απαξιωτική αντιμετώπιση που βίωσε κατά τη διάρκεια ταξιδιού της με πλοίο.
Η εμπειρία της, όπως την αποτυπώνει η ίδια, δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά τον καθρέφτη μιας κοινωνίας που επιμένει να αντιμετωπίζει τα άτομα με αναπηρία ως «φορτίο» και όχι ως ισότιμους πολίτες με δικαιώματα.
Το χρονικό της απαξίωσης στο πλοίο
Όπως εξηγεί η ίδια, οι ανάγκες της κατά την επιβίβαση και αποβίβαση είναι ελάχιστες: χρειάζεται απλώς έναν άνθρωπο να δείξει τον δρόμο στον Μπάμπου, τον σκύλο-οδηγό της, ώστε εκείνος να την καθοδηγήσει. Λόγω της πλήρους έλλειψης προσβάσιμων υποδομών στα πλοία ,όπως πινακίδες Braille ή ανάγλυφοι χάρτες, η αυτόνομη μετακίνηση είναι αδύνατη.
Ωστόσο, φτάνοντας στον προορισμό της, ήρθε αντιμέτωπη με την πλήρη απουσία οργανωμένου πρωτοκόλλου για ανάπηρους επιβάτες.
Μεταφέρθηκε από την καμπίνα σε ένα σαλόνι και στη συνέχεια «στοιβάχτηκε» μαζί με άλλους επιβάτες σε έναν στενό διάδρομο, περιμένοντας για περίπου μισή ώρα ένα ασανσέρ.
Ο άνθρωπος-«φορτίο»
Ο υπάλληλος που τη συνόδευε, μιλώντας στον ασύρματο, κλήθηκε να παραλάβει έναν ακόμα επιβάτη σε αμαξίδιο. Η απάντησή του ήταν αποστομωτική:
«Αποβιβάζω αυτό που έχω και πάω».
«Το «αυτό» ήμουν εγώ.» Η κ. Γκέρτσου περιγράφει με πόνο τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι στα μάτια του υπαλλήλου δεν ήταν άνθρωπος, αλλά ένα «σακί» που «κουβαλάνε».
Λίγο αργότερα, ο ίδιος υπάλληλος ξέσπασε εκνευρισμένος:
«Τρέχουμε συνέχεια πάνω κάτω να τους κουβαλάμε και δεν πληρωνόμαστε κιόλας».
Η ίδια θίγει μια ακόμη θλιβερή αλήθεια, το γεγονός ότι ο υπάλληλος μίλησε έτσι μπροστά της, θεωρώντας προφανώς ότι επειδή είναι τυφλή, ενδεχομένως… δεν ακούει κιόλας.
