«Το πιο όμορφο, το πιο φανταχτερό, το πιο ευωδιαστό μέρος του φυτού» χαρακτηρίζεται το άνθος.
Ψάχνοντας τους τύπου αυτού, κοντοστάθηκα στον όρο «ψυχόμορφο». Αυτό που έχει ανόμοια πέταλα, εξηγούσε στη συνέχεια. Που έχει μορφή ψυχής θα έλεγα εγώ. Αυτό μου θύμισε η λέξη. Αν το καλοσκεφτείς βέβαια, θέλει ψυχή να συνδυάζεις άριστα ανόμοια χαρακτηριστικά…
Πόσες φορές έχεις συναντήσει πρόσωπα που να συνδυάζουν άριστα ανόμοια χαρακτηριστικά;
Την αίγλη με την ανθρωπιά; Τη γνώση με τη σεμνότητα; Το κύρος με την καρδιά; Τη λογική με το συναίσθημα; Την αυστηρότητα με την αθωότητα; Την επιτυχία με την ταπεινότητα; Την ειλικρίνεια με τον σεβασμό; Δε μου έχει συμβεί πολλές φορές, όμως όποτε «άνθιζε» κάτι τέτοιο μπροστά μου, δεν το θεωρούσα δεδομένο. Δεν είναι δεδομένο. Ο απέναντι φυσικά, επειδή πρόκειται για αυθεντικό άνθρωπο, δεν το καταλαβαίνει. Είναι απλά ο εαυτός του. Εσύ όμως οφείλεις να το γιορτάσεις. Σαν γενέθλια. Γιατί ξαναγεννιέται o δικός σου εαυτός. Γενέθλια που δε συμβαίνουν κάθε χρόνο. Κι ούτε έχουν όλοι την ευκαιρία να τα ζήσουν. «Ευχαριστώ» μια λέξη που ακούγεται πάντα σε αυτή τη γιορτή. Πες το δυνατά. Πες το με την ψυχή σου. Στάσου μια στιγμή πριν σβήσεις τα κεράκια και κάνε μια ευχή: «Να πληθύνουν οι άνθρωποι-άνθη». Εξαίρεση αποτελεί η λέξη. Τυχαίο; Στον πληθυντικό αριθμό, γράφεται με ήτα. Καμία ήττα όμως από δω και στο εξής. Με τέτοιους ανθρώπους γύρω σου, μόνο νίκες.
Υπάρχουν εξαιρέσεις, να σκέφτεσαι όποτε απογοητεύεσαι από το ανθρώπινο είδος. Ακολούθησε τις αισθήσεις σου και θα τους βρεις.
Μα πάνω απ’ όλα τη διαίσθησή σου. Αρκετές φορές προσπαθεί να σου μιλήσει και να σε ξυπνήσει. «Γιατί παραμένεις σε ένα μέρος με τοξικότητα και δεν ψάχνεις το λιβάδι σου;» σου φωνάζει. Για όλους μας υπάρχει ένα λιβάδι. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια σου. Αλλά πρώτα το στόμα σου. Και να μιλήσεις. Σε ποιον; Μα σε εσένα! Όχι, δεν είναι τρέλα. Πρέπει να μιλάμε ενίοτε με τον εαυτό μας. Κι όταν τα βρεις μαζί του, θα βρεις και το μονοπάτι σου. Εύκολο δε θα είναι. Μα δεν είναι το εύκολο που αναζητάς στη ζωή σου. Εσύ ψάχνεις το μονοπάτι που θα σε οδηγήσει σε ένα ξέφωτο, όμορφο, ευωδιαστό, φανταχτερό. Εκεί, λοιπόν, θα έχεις την ευλογία να συναντήσεις ανθρώπους-άνθη. Γιατί το πίστεψες. Γιατί βγήκες από τη βολή σου. Γιατί μάζεψες όση δύναμη σου είχε απομείνει από τη συναναστροφή με λάθος άτομα κι έκανες μια δυνατή βολή. Η σφαίρα έφτασε πολύ μακριά. Μα δε φοβήθηκες. Περπάτησες με σταθερά βήματα προς τα εκεί. Τις βαλίτσες δεν τις πήρες μαζί σου. Θέλεις μια νέα αρχή χωρίς παλαιά βάρη…
Ψάξε το λιβάδι σου σήμερα! Δεν είναι μόνο με ζιζάνια γεμάτα όλα. Υπάρχουν και τα καθαρά. Κι όταν δεις τα καθαρά τους μάτια, θα τα αναγνωρίσεις. «Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής» μια πολυειπωμένη φράση. Όμως δε συμβαίνει και πολύ συχνά να αντικρίζεις τέτοια. Γι’ αυτό, ευχαριστώ…
