Σήμα ΑμεΑ με φράση "Step free route"

Έξι μήνες… Έξι φανταστικοί μήνες, οι καλύτεροι μήνες της ζωής μου που θα μείνουν χαραγμένοι στο μυαλό μου. Αλλά και έξι δύσκολοι μήνες. Πρώτη φορά μακριά από οικογένεια και φίλους και από όλα όσα ήταν γνώριμα και «ασφαλή» – χρησιμοποιώ αυτό τον όρο γιατί το κλειδί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει σε ένα μη προσβάσιμο περιβάλλον ως Α.μεΑ. – όπως στην Ελλάδα – ήταν να προσαρμοστώ στις συνθήκες που υπάρχουν και να βρίσκω εναλλακτικές όταν δεν υπήρχε προσβασιμότητα. Οπότε είχα ‘συνηθίσει’ στα δεδομένα με τα οποία μεγάλωσα.

Έπειτα βρέθηκα μόνη μου σε μία άλλη χώρα, υπεύθυνη για τον εαυτό μου, υπόλογη για τη δουλειά μου και υπεύθυνη για άλλους. Ενήλικας δηλαδή. Και έπρεπε να προσαρμοστώ στα δεδομένα που υπάρχουν στη Βιέννη ως Α.μεΑ. και να μάθω πώς να είμαι «ασφαλής» στον νέο περιβάλλον. Καθόλου εύκολη διαδικασία, παρά την προσβασιμότητα, που με βοήθησε αρκετά. Αλλά και πάλι: καινούργια χώρα, καινούργιες συνήθειες. Χρειάζεται χρόνος για να προσαρμοστείς.

Πολλά άλλαξαν από τότε και πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Κυρίως όμως συνειδητοποίησα πως ως Άτομα με Αναπηρία παλεύουμε ενάντια στο χρόνο. Και θα εξηγήσω τι εννοώ με αυτό. Να πω εδώ πως αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μία ‘χαζή ερώτηση’ που μου κάνουν τώρα που είμαι Αυστρία: «Βρήκες κανέναν στην Αυστρία;» Αυτή η τόσο αστεία, συνηθισμένη ερώτηση μεταξύ της κουβέντας περί ‘ελληνοαυστριακών’ ανέμων και υδάτων με έβαλε σε σκέψεις – καλά δε θέλω και αφορμή για overthinking και υπερανάλυση των πάντων εδώ που τα λέμε…

Για οτιδήποτε και να κάνουμε, πρέπει πρώτα να καταβάλλουμε προσπάθεια και ενέργεια για να σκαρφαλώσουμε αυτό τον τοίχο, ας τον ονομάσουμε «Προκαταλήψεις για την Αναπηρία». Και αυτό μας επηρεάζει σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής: είτε επαγγελματική, ή προσωπική, από το πιο μικρό πράγμα μέχρι το πιο μεγάλο. Μπορεί να διαφέρει από τόπο σε τόπο (επαρχία – μεγάλα αστικά κέντρα) και από χώρα σε χώρα (στην Ελλάδα είναι πιο δύσκολα, στην Αυστρία πιο εύκολα). Παντού όμως ως Α.μεΑ. έχουμε να αντιμετωπίσουμε ανάλογες προκλήσεις, είτε σε λιγότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό. Για παράδειγμα, πολλές φορές θα έρθεις αντιμέτωπος με προκαταλήψεις για τη σεξουαλικότητα και τις σχέσεις. Και συνήθως με ατάκες του τύπου «Γιατί δε βρίσκεις κάποιον σαν εσένα (να έχει αναπηρία); Να καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλο.» – ‘αγαπημένη’ ατάκα την οποία ίσως αναλύσω σε άλλο άρθρο. Ή το ότι πρέπει να αποδείξεις ότι μπορείς να δουλέψεις όπως όλοι και μάλιστα ότι έχεις επαγγελματικές φιλοδοξίες. Και όχι απλά να πάρεις μία θέση εργασίας, επειδή είναι μέρος μίας ‘θετικής πολιτικής’, αλλά επειδή έχεις τα προσόντα και πληροίς τις προϋποθέσεις .

Το βασικό είναι πως όταν οι περισσότεροι είναι στο τάδε στάδιο της ζωής τους και έχουν πετύχει τους στόχους τους, εσύ ως Α.μεΑ. είσαι πάντα πιο πίσω. Γιατί ως επί το πλείστον, πρέπει πρώτα να πείσεις ότι μπορείς να κάνεις κάτι και να νικήσεις τις όποιες προκαταλήψεις ή εμπόδια υπάρχουν, και μετά να μπορέσεις να καταφέρεις να φτάσεις στο στόχο σου. Σε αυτή την προσπάθεια καμία φορά δεν έχεις χρόνο ή ενέργεια να κάνεις πολλά απλά πράγματα, ή ακόμη και ‘χαζά’ πράγματα. Σου λείπει λίγο η ανεμελιά. Βάζεις προτεραιότητες και προγραμματίζεις (αυτό είναι αυστριακής επιρροής χαχαχα). Θυσιάζεις και χάνεις πολλά στην πορεία.

Είναι δύσκολο και ψυχοφθόρο να παλεύεις για πράγματα που για άλλους είναι δεδομένα, αυτονόητα. Δε θα κρύψω πως αρκετές φορές είπα: «Φτάνει, κουράστηκα!». Αλλά, όσο φτάνω πιο κοντά, συνεχίζω. Δεν ξέρω γιατί. Από πείσμα ίσως. Στο κάτω – κάτω όλοι μας αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, όταν προσπαθούμε να πετύχουμε τους στόχους μας και τα όνειρα μας. Έτσι, μαθαίνουμε τα όρια μας, αλλά και να είμαστε πιο δυνατοί. Κι αυτό κάνει την εκπλήρωση του στόχου μας ακόμη πιο γλυκιά. Δε θα ήταν το ίδιο αν όλα μας έρχονταν βολικά, «στο πιάτο», που λέμε.

Απλά ελπίζω στο μέλλον τα πράγματα να γίνουν πιο απλά – αν όχι για τη δική μου γενιά, για τις επόμενες. Εύχομαι να μη χρειάζεται να σκαρφαλώνουμε αυτό το τείχος της προκατάληψης. Και να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις που όλοι αντιμετωπίσουν Να σταματήσει αυτή η άνιση μάχη με το χρόνο. Να γίνουν όλα προσβάσιμα ούτως ώστε να έχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες και ισότιμη μεταχείριση.

Μέχρι τότε, συνεχίζουμε. Αύριο είναι μία άλλη μέρα.

Αφήστε σχόλιο