Στο πάνελ στη σκηνή του θεάτρου οι: Πάνος Κατσής, Θοδωρής Τσάτσος, Χρυσέλλα Λαγαρία, Βασιλική Δρίβα, Κατερίνα Βρανά, Φώτης Σεργουλόπουλος και διερμηνέας.

Συζήτηση στο Εθνικό Θέατρο

Αναπηρία και ισότητα στον δημόσιο χώρο: «Η προσβασιμότητα είναι πολιτική πράξη».

Ζωή Λιάκα

«Είμαι ένας μεσήλικος άνδρας, 53 ετών, καραφλός, φοράω ένα σκούρο σακάκι και ένα καρό παντελόνι».

Αυτή την περιγραφή επέλεξε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Γιάννης Μόσχος για να συστηθεί στο κοινό στην προχθεσινή συζήτηση με θέμα «Αναπηρία και ισότητα: προκλήσεις και προοπτικές» την οποία συντόνισε ο Φώτης Σεργουλόπουλος.

Ο δημόσιος διάλογος στην Κεντρική Σκηνή, του κτιρίου Τσίλλερ, ήταν ένα ακόμη βήμα για να γίνουν ορατά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κυρίως στους δημόσιους χώρους τα άτομα με αναπηρία. Καλύτερα γι’ αυτά δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν άλλοι από τους ανθρώπους που καλούνται να υπερκεράσουν καθημερινά τις δυσκολίες μιας πόλης που δεν είναι δομημένη γι’ αυτούς.

Χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας και με περίσσιο χιούμορ η ηθοποιός-stand up comedian Κατερίνα Βρανά, η ηθοποιός Βασιλική Δρίβα, η αθλήτρια με αμαξίδιο Γεωργία Καλτσή, ο ηθοποιός-stand up comedian Πάνος Κατσής, η συνιδρύτρια και διευθύντρια της Black Eight Χρυσέλλα Λαγαρία και το ιδρυτικό μέλος της Black Light Θοδωρής Τσάτσος, ανέπτυξαν τους προβληματισμούς τους και πρότειναν λύσεις.

Στην ενδιαφέρουσα αυτή συνάντηση, η οποία είχε ταυτόχρονη διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα, διατυπώθηκαν τα άμεσα ζητήματα καθολικής προσβασιμότητας. Η ερώτηση προς τους προσκεκλημένους του πάνελ «φτάσατε εύκολα σήμερα εδώ;» ήταν μια καλή αρχή για να αναδυθούν όλα εκείνα που χρήζουν άμεσης φροντίδας προς τους συνανθρώπους μας.

«Η προσβασιμότητα είναι μια πολιτική πράξη» τόνισε μεταξύ άλλων η Χρυσέλλα Λαγαρία, η οποία λόγω μιας σπάνιας γονιδιακής πάθησης που προσβάλλει τον αμφιβληστροειδή χιτώνα έχει εκ γενετής τύφλωση. Η Χρυσέλλα φοίτησε στο ειδικό Δημοτικό Σχολείο Τυφλών και στη συνέχεια στο Αρσάκειο Γυμνάσιο και Λύκειο Ψυχικού. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εργάστηκε σε διάφορες δομές και κέντρα ψυχικής υγείας. Είναι εύκολα αντιληπτό ότι την ίδια τύχη δεν έχουν όλοι, για τους προφανείς λόγους που ισχύουν στην Ελλάδα του 2024. Η ανάγκη προσβασιμότητας δεν είναι μια αλτρουιστική πράξη εκ μέρους των υπευθύνων. Το πιο σημαντικό – που τονίστηκε ιδιαίτερα σε αυτή την ωφέλιμη συζήτηση – είναι πως όσο μεγαλύτερη είναι η πρόσβαση τόσο μειώνεται το ποσοστό ατόμων με αναπηρία.

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή