“Αν υπήρχε μαγικό κουμπάκι να σε κάνει αρτιμελή σε ένα δευτερόλεπτο, θα το πατούσες;”
Κάποτε αυτή η ερώτηση με έσπρωχνε σε έναν λαβύρινθο ερωτημάτων.
Αν το πατήσω, θα μπορέσω να διαχειριστώ και να ξαναμάθω μια καθημερινότητα καινούρια, χωρίς αναπηρία;
Θα πάθω υπαρξιακή κρισάρα;
Προδίδω έτσι τα τελευταία τριάντα χρόνια δουλειάς εσωτερικής ενδοσκόπησης και αποδοχής;
Προδίδω το άτομο που με έκανε;
Μήπως αδίκως το έχω αγκιστρώσει ως μέρος της ταυτότητα μου και το έχω πολιτικοποιήσει σε αχρείαστη έκταση; Ναι αλλά μήπως έτσι το ρομαντικοποιώ κάνω την πρακτική ουσία του ζητήματος;
Μήπως και μόνο που αναρωτιέμαι αν θα το πατούσα σημαίνει ότι δεν το έχω δουλέψει;
Να πανικοβληθώ;
Ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν θα πατούσα ποτέ πχ. μαγικό κουμπί να με κάνει στρειτ.
Και να σας πω κάτι; Υπάρχουν μέρες που θα το πατούσα μανιωδώς το γαμημένο.
Γιατί θέλω κάτι καλύτερο για μένα. Προφανώς δεν βιώνω την αναπηρία ως κάποια τιμωρία ή κακή κατάληξη όσο και αν πολλοί από σας μιλάτε για αυτήν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Υπάρχουν μέρες που θα ήθελα να σκύψω να δέσω τα κορδόνια μου σε μισό δευτερόλεπτο. Μέρες που αν περάσω από υπόγειο μαγαζί της Ναβαρίνου χωρίς να σκέφτομαι πως θα κατέβω εφόσον δεν υπάρχει χερούλι ή τοίχος να στηριχτείς. Μέρες που ο φόβος μου για γεράματα με τα αναπηρία δεν θα με ακουμπάει σαν ιδέα. Μέρες που με ανακουφίζει η σκέψη ότι δεν θα ξαναχρειαζόταν να ακούσω την φράση “είσαι πολύ χοτ πάντως ακόμα και ανάπηρος”.
Μπορώ να είμαι ευγνώμων που η εγκεφαλική παράλυση με έκανε τον Γιούρι που ξέρω.
Παρά το ψεύδισμα, την κακή ακοή, τα κοκαλιάρικα πόδια, την κακή ισορροπία. Τον αγαπώ, δεν με πειράζουν όλα αυτά. Και δεν θα με πείραζε και να μην τα είχε όλα αυτά. Και μπορώ να είμαι ευγνώμων για το γεγονός ότι δεν υπάρχει αυτό το κουμπί.
Πλέον απαντάω ότι θέλω να ζήσω χωρίς να οραματίζομαι μια αρτιμελής ζωή. Αν φτιάξουν το κουμπί ποτέ, θα το σκεφτώ. Αλλά ξέρω πλέον ότι αξίζω να την ζήσω σε κάθε εκδοχή της. Αρτιμελής και μη. Χωρίς θυμό, χωρίς “και αν;”.
Εστιάζω στον Γιούρι που υπάρχει τώρα και τον αγαπώ. Και ξέρω ότι αξίζει να αγαπηθεί από όλους σας, ανάπηρος.
