Η ιστορία της Μάργως και τα κοινά της με πολλούς άλλους νέους

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά – meallamatia.gr

Δεν της έκρυψα ότι με είχε προβληματίσει αυτή η συνέντευξη. Ωστόσο νομίζω ότι έπρεπε να την κάνουμε. Ήταν μια πρόκληση. Είναι βέβαια από τα θέματα που θέλουν προσοχή αφού ήταν ηθικό «βάρος» και για εμάς να μας μιλήσει εδώ, για ένα τόσο προσωπικό θέμα και εμείς να το παρουσιάσουμε αξιοπρεπώς σε εσάς. Από πού να το αρχίσω;

Β.Α.: Μεγαλώνοντας, πώς κατάλαβες ότι θα υπάρχουν επάνω σου πολλά παραπανίσια κιλά; Πώς ξεκίνησε; Ήταν κάτι παθολογικό;

Μάργω: Ναι. Διαγνώσθηκα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου1 όταν ήμουνα περίπου 6 χρονών, σε μία δύσκολη εποχή που κανείς δεν ήξερε καλά τα αυτοάνοσα νοσήματα και η κατάσταση ήταν περίεργη. Πρόσεχα από πολύ μικρή, είχα τα συγκεκριμένα ωράρια που έπρεπε να τρώω και να λαμβάνω τη φαρμακευτική αγωγή μου, δεν επιτρεπόταν να τρώω εκτός ωραρίων και δεν ήξερα τι είναι γλυκό. Για παράδειγμα η μαμά μου για να με ευχαριστήσει και να μην στερούμαι όλα τα «ωραία» μου έδινε μερικά κομματάκια σοκολάτα και παρέλειπα μέρος από το μεσημεριανό μου. Μία στο τόσο βέβαια . Δεν ήταν ωραίο για ένα παιδί. Πρόσεχα πάντα, ήμουν πάντα αθλήτρια. Έκανα πολλά πράγματα στον αθλητισμό για να προσέχω το σώμα μου και να βοηθάω το διαβήτη και την υγεία μου. Από 6 χρονών πήγαινα κολυμβητήριο, τένις, ενόργανη, χορούς, τα πάντα. Δεν είχα χρόνο να κάνω κάτι άλλο.

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και η Μαργώ

Νόμιζαν ότι ο διαβήτης «κολλάει»

Β.Α.: Πήγαινες δηλαδή σχολείο και μετά όλα αυτά.

Μ.: Προπονήσεις πολλές ώρες, μου άρεσε βέβαια. Είχε σίγουρα τις δυσκολίες του το να έχεις ένα θέμα σε μικρή ηλικία και τότε πιο άγνωστο πρόβλημα στην κοινωνία. Τώρα έγινα 29. Και τότε δεν ήξερε ο κόσμος. Νόμιζαν ότι διαβήτη παθαίνει ένα παιδί που τρώει πολύ ζάχαρη και ότι αυτό είναι κάτι που «κολλάει». Θυμάμαι στην πρώτη δημοτικού υπήρχαν μητέρες που έλεγαν στα παιδιά τους να μην με κάνουν παρέα για να μην κολλήσουν. Αυτό το 1997!

Β.Α.: Στο σχολείο είχαν δοθεί συγκεκριμένες οδηγίες; Δηλαδή σήμερα βλέπουμε σχολικούς νοσηλευτές κοντά στα παιδιά, τότε;

Μ.: Πλέον ναι υπάρχουν. Εμείς τότε δεν είχαμε κάτι αντίστοιχο. Τότε πήγαιναν οι γονείς, ενημέρωναν το σχολείο, τους διευθυντές, όλους τους δασκάλους, όποιον υπήρχε στο εργατικό δυναμικό του κάθε σχολείου και φυσικά το κυλικείο γιατί δεν έπρεπε να πάρω κάτι, που ίσως να το έκανα κρυφά. Υπήρχαν πολλά τέτοια.

Β.Α.: Και δέχονταν όλοι αυτοί να βοηθήσουν; Γιατί πολλές φορές μου έχουν τύχει περιπτώσεις που το σχολείο αρνείται ευθύνες.

Μ.: Ίσως ήμουν από τους τυχερούς. Έχω ακούσει πολλές κακές ιστορίες κατά καιρούς. Αλλά επειδή ήξεραν την αδερφή μου την Ηρώ που πήγαινε στα ίδια σχολεία 4 χρόνια πριν και επειδή μας ήξεραν σαν οικογένεια, δεν είχαν δημιουργηθεί θέματα. Ήταν όλοι πρόθυμοι και ήθελαν να βοηθήσουν. Νομίζω η πορεία της Ηρώς στα σχολεία που ακολουθούσα εγώ μετά, με βοήθησε κυρίως στην εμπιστοσύνη που μου έδειξαν. Μού έδειχναν και εμένα εμπιστοσύνη ότι δεν θα δημιουργήσω πρόβλημα. Έκανα ινσουλίνη από τότε».

Έκλεβα κέρματα από τη μαμά μου και ανάγκαζα τους συμμαθητές να μου αγοράζουν γλυκά

«Τότε είχαμε 4 ενέσεις την ημέρα σε ωράρια που δεν συνέπιπταν με τις σχολικές ώρες ευτυχώς. Κάποια στιγμή σταμάτησα τον αθλητισμό πολύ απότομα για τις Πανελλήνιες. Είδα ότι ο αθλητισμός μού έτρωγε χρόνο, ήθελα να περάσω και σε μία σχολή με υψηλή βάση και έπρεπε να αφοσιωθώ στο διάβασμα. Εκεί, άρχισα να παχαίνω. Λίγο η διαφορετική διατροφή, μετά το άγχος, λίγο και η αντίδραση γιατί σε εκείνη τη φάση ήταν που άλλαξαν λίγο οι φαρμακευτικές αγωγές. Είχα πολλά φαινόμενα αντιδραστικά. Το χειρότερο ίσως ήταν ότι έκλεβα κέρματα από το πορτοφόλι της μαμάς μου και έβαζα τους συμμαθητές μου να μου αγοράζουν γλυκά με το ζόρι. Ήμουν, κατά κάποιο τρόπο, αρχηγός της τάξης και ήταν η άμυνά μου ίσως για να μην νιώθω διαφορετική και ανάγκαζα τους συμμαθητές μου να πηγαίνουν στο κυλικείο».

Β.Α.: Υπήρχε bullying;

Μ.: «Υπήρξε αυτό αλλά σε πολύ μικρό βαθμό. Ίσως να το χειρίστηκα και εγώ αρκετά δυναμικά, αλλά στο δημοτικό υπήρξε.

Β.Α.: Έτρωγαν επιδεικτικά μπροστά σου;

Μ.: Έχει συμβεί και αυτό. Πιο πολύ έλεγαν: «Α εσύ κάνεις ενέσεις». Άλλο παράδειγμα, στα πάρτι των συμμαθητών μου, πήγαινε η μαμά μου μισή ώρα νωρίτερα στο σπίτι και άφηνε ένα κομμάτι τούρτα με υποκατάστατο ζάχαρης και ένα αναψυκτικό λάιτ χωρίς ζάχαρη. Για να μπορώ να πιω και εγώ. Και ποτέ δεν έτρωγα κάτι από τα φαγητά γιατί ήταν φαγητά που δεν επιτρέπονταν. Πάντα είχα ένα ξεχωριστό πιατάκι και με πρόσεχαν όλοι ώστε να μην βάλω κάτι από των υπολοίπων.

❝ Έκανα μεγαλύτερες ποσότητες ινσουλίνης

ώστε να πέφτει το σάκχαρό μου,

να παθαίνω υπογλυκαιμία και να έχω μία υπέροχη δικαιολογία

για να μπορώ να φάω ελεύθερα «απαγορευμένες τροφές»❞

Β.Α.: Πρέπει και να ζήλευες σαν παιδάκι…

Μ.: Ζήλευα και αυτό ίσως ήταν η αντίδρασή μου. Όταν πλέον άλλαξαν οι φαρμακευτικές αγωγές και μάθαμε ότι η ζάχαρη δεν σε σκοτώνει, έγιναν τα πράγματα λίγο πιο ελεύθερα. Αυτό στο λύκειο πλέον. Γύρω στο 2007. Εκεί σταμάτησα και να αθλούμαι για να διαβάσω, μου είπαν ότι μπορείς να τρως ότι θες αρκεί να το υπολογίζεις σωστά. Άλλαξαν οι ινσουλίνες, υπήρξε βελτίωση των φαρμάκων και τότε μας έκαναν οι γιατροί και οι εταιρίες ενημερώσεις για να υπολογίζουμε σωστά τις τροφές. Τους υδατάνθρακες. Τα ζυγίζεις ουσιαστικά, αλλά πλέον εμπειρικά τα κάνουμε με το μάτι ευτυχώς. Εκεί ήταν το κομμάτι που έτρωγα χωρίς να σκέφτομαι, γιατί ήθελα να δοκιμάσω τα πάντα.

Β.Α.: Πήρες το αίμα σου πίσω δηλαδή;

Μ.: Ναι. Εκεί ξεκίνησα και έπαιρνα πολύ βάρος. Δεν το καταλάβαινα.

Β.Α.: Ουσιαστικά δεν ήθελες να υπολογίζεις, σωστά; Μόλις έμαθες ότι δεν σε «σκοτώνει» μια υπερβολή , ξεκίνησες να τρως.

Μ.: Έχασα τελείως την ισορροπία.Έτρωγα πέντε κομμάτια και πενταπλασίαζα τη δόση μου.

Β.Α.: Δεν ακολουθούσες τους υπολογισμούς;

Μ.:. Τους ακολουθούσα αναλογικά με την ποσότητα που έτρωγα. Όταν για παράδειγμα για ένα κομμάτι τούρτα θα πρέπει να κάνω χ μονάδες ινσουλίνης, εγώ θα έτρωγα 5 κομμάτια τούρτα και θα πενταπλασίαζα τη δόση μου. Στο μεσοδιάστημα βέβαια, συνειδητά ίσως , έκανα και λίγο μεγαλύτερες ποσότητες ινσουλίνης ώστε να πέφτει το σάκχαρό μου, να παθαίνω υπογλυκαιμία και να έχω μία υπέροχη δικαιολογία για να μπορώ να φάω ελεύθερα «απαγορευμένες τροφές». Είχα ουσιαστικά την ψευδαίσθηση ότι τώρα πρέπει να φάω ένα γλυκό για να επανέλθω.

Β.Α.: Τεχνητά προκαλούσες υπογλυκαιμία στον εαυτό σου. Αυτό στα 16-17 σου χρόνια;

Μ.: Ίσως και πιο νωρίς. Μετά με την αλλαγή στις ινσουλίνες το έκανα κανονικότατα.

Β.Α.: Ότι και να πουν οι γονείς, εσύ είσαι πια στην ενηλικίωση και ξεκινάς να μην τους ακούς;

Μ.: Οι γονείς μου πάντα ήταν από πάνω μας και βοηθούσαν σε όλα, αλλά είναι και το απωθημένο ενός παιδιού. Με παρακολουθούσε και η γιατρός μου πολλά χρόνια από τότε που έγινε η διάγνωσή μου. Αλλά δεν είχαμε ποτέ καλή σχέση. Δεν ταιριάξαμε. Θεωρώ ότι έπαιξε και αυτό ρόλο στις αντιδράσεις που είχα. Είναι φοβερή επιστήμονας, αλλά πολύ σκληρή και απόλυτη. Τρομακτικά απόλυτη θα έλεγα για ένα παιδί. Δεν με προσέγγιζε ανθρώπινα. Δεν συζητούσε. Έδινε οδηγίες και εντολές, σωστές και επιστημονικές, αλλά αν παράκουγες ή ξέφευγες από αυτό , γινόταν ακόμα πιο αυστηρή. Ήταν ο τρόπος της, απλά δεν ταίριαζε και δεν απέδωσε καθόλου σε εμένα, γιατί ως αντιδραστικό παιδί, αντιδρούσα ακόμα πιο έντονα. Μετά τα 15-16 άλλαξα γιατρό. Εκεί όμως ήταν η φάση που είχα ήδη αρχίσει να τρώω και να γλυκαίνομαι με όλα όσα είχα στερηθεί και ξεκίνησε όλο αυτό. Παράλληλα εμφανίστηκε και πρόβλημα στον θυρεοειδή και δυσκόλευε λίγο παραπάνω την κατάσταση σχετικά με το μεταβολισμό. Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι έχω πάρει αρκετό βάρος, προσπαθούσα να κάνω διατροφές, με διατροφολόγους.
Είχα πάει ξαφνικά στα 80 κιλά ενώ πάντα θα ήμουν 50 και γυμναζόμουνα. Άλλαζε τελείως ο σωματότυπος. Δεν ήταν κάτι τόσο δραματικό για την ηλικία, αλλά για το διαβήτη ήταν πολύ επιβαρυντικός παράγοντας. Και σίγουρα δεν ήμουν εγώ. Με διατροφολόγους έκανα πάντα προσπάθειες, έχανα κιλά, μετά τα παράταγα, τα έπαιρνα ξανά διπλά και τριπλά. Όταν ξεκινούσα κάτι, για 4-5 μήνες το τηρούσα, αλλά μετά τα παρατούσα. Και ο διαβήτης και ο θυρεοειδής σε δυσκολεύουν να χάσεις βάρος.

Και μετά, άρχισα να χρειάζομαι βοήθεια για να πλύνω τα δόντια μου

«Και κάποια στιγμή ξεκίνησαν άλλα προβλήματα, τα οποία ήταν άσχετα με το διαβήτη και με το φαγητό και ξεκίνησα κάποιες άλλες αγωγές και θεραπείες, νοσοκομεία, ακινησία, κατάθλιψη σίγουρα, όχι με διάγνωση από κάποιον ψυχολόγο, αλλά εγώ πλέον έτσι το έχω στο μυαλό μου. Πέρασα τότε στη νοσηλεία μου αυτή την κατάθλιψη, πονούσα πάρα πολύ, δεν μπορούσα να σηκωθώ, χρειαζόμουν πάντα κάποιον για βοήθεια ακόμα και για να πλύνω τα δόντια μου. Για κάποιο περίεργο λόγο δεν είχα και ποτέ κάποια ολοκληρωμένη διάγνωση για το τι ακριβώς ήταν όλα αυτά. Πολύς πόνος και πολλά φάρμακα και πολλοί γιατροί. Είχα μια διάγνωση για αυτο-άνοσο – δια της εις άτοπον απαγωγής δηλαδή- αλλά και πάλι ακριβώς δεν ξέρουμε».

Β.Α.: Ήσουν ακόμα 17-18;

Μ.: Όχι ήμουν 23. Ως και τα 26 μου ταλαιπωρήθηκα με όλα αυτά. Στα 26 έφτασα στο περισσότερο βάρος που έχω φτάσει, ελπίζω να μην ξαναπλησιάσω ποτέ. Ήμουν τότε στο νοσοκομείο γιατί είχε παραλύσει το πόδι μου. Όχι από το βάρος! Θεωρώ ότι ήταν ψυχοσωματικό γιατί είχε τρακάρει η φίλη μου, έτρεξα να πάω στο νοσοκομείο ενώ την είχε παραλάβει το ασθενοφόρο και ξαφνικά σταμάτησε να κινείται το πόδι μου από το γόνατο και κάτω. Είχα τρομερούς πόνους, ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ, πήγαινα στα νοσοκομεία και έδιναν λάθος διαγνώσεις ότι είναι κάτι μυϊκό και ίσως λόγω του βάρους και κατέληγα να παίρνω άσχετες αγωγές και άφηνα το πρόβλημα να εξελίσσεται. Και τελικά μπήκα σε ιδιωτική κλινική, έμεινα πολλές μέρες μέσα, πονούσα και μου είχαν πει ότι από τη στιγμή που οι μυς είναι τόσο καιρό σε ακινησία, το πόδι θα μείνει με την παράλυση. Ήμουν πολύ καιρό σε ακινησία με πολύ πόνο, ειδικούς νάρθηκες, δεν μπορούσα να περπατήσω σχεδόν καθόλου. Ήμουν ήδη 3 μήνες έτσι, οπότε ήξερα ότι έχω χάσει το πόδι μου και εκεί ξεκινάει η πιο βαριά κατάθλιψη».

Το νοσοκομείο είχε και πολύ ωραίο φαγητό!

«Είχε και πολύ ωραίο φαγητό το νοσοκομείο και έκανα τις παραγγελίες μου από το βράδυ. Επέλεγα τα πάντα από το διαθέσιμο μενού, δεν άφηνα ούτε το πολύσπορο ψωμί εκτός παραγγελίας. Το φαγητό νόμιζα με βοηθούσε ψυχολογικά. Δεν πολύ- επικοινωνούσα με τους ανθρώπους γύρω μου, δεν ήθελα να στεναχωρώ και τους γονείς μου που ήξεραν αλλά προσπαθούσαν να με κάνουν να ελπίζω. Κάποια στιγμή βγήκα από το νοσοκομείο και επέστρεψα στο σπίτι, σε φάση βλέποντας και κάνοντας. Κανείς δεν πίστευε ότι το πόδι μου θα επανέλθει. Ήταν πολύ περίεργο γιατί δεν θα μπορούσα να κινηθώ όπως πριν, φορούσα ειδικούς νάρθηκες που μου δημιουργούσαν και πληγές στο πόδι , ήμουν με μπαστούνι και πατερίτσες. Κάθε βήμα ήταν και πόνος».

Β.Α.: 26 χρονών και επαφή όλα αυτά τα χρόνια με ψυχολόγο , που είναι λογικό να δει όταν περνάει ένα παιδί τόσα πράγματα, έστω και στο ιδιωτικό νοσοκομείο, υπήρχε;

Μ.: Δεν είχα επαφή μέχρι τότε. Θα μου άρεσε σαν ιδέα ίσως για να τα μοιραστώ και με κάποιον, να τα βγάλω από μέσα μου γιατί δεν ήθελα να επιβαρύνω και τους δικούς μου και είχα κλειστεί και αρκετά στον εαυτό μου, αλλά μέχρι τότε δεν είχα και το χρόνο.

Β.Α.: Οι γιατροί είχαν συστήσει κάποια στιγμή κάτι; Συμβουλευτικά έστω;

Το είχα συζητήσει κάποια στιγμή γιατί μου είχαν δώσει μια αγωγή ώστε να κοιμάμαι λόγω των πόνων, και ρώτησα μήπως θα ήταν πιο σωστό να μιλήσω με κάποιον πιο εξειδικευμένο, έστω ψυχίατρο, ώστε να μην παίρνω έτσι αλόγιστα φάρμακα που επηρεάζουν τα πάντα ξεκινώντας τα. Μου είχαν πει ότι δεν είναι απαραίτητο γιατί τα δίνουμε για μικρό χρονικό διάστημα. Βγαίνοντας από το νοσοκομείο έφτασα τελικό στάδιο. Πέρασα κάποιους μήνες που δεν έβγαινα από το σπίτι, δεν μπορούσα και να βγω. Είχα φτάσει 140 κιλά. Μένω και σε όροφο και δεν έχουμε ασανσέρ και με τα πολλά σκαλιά δεν γινόταν. Παραιτήθηκα. Και κάποια στιγμή, δεν ξέρω πως, το σκέφτηκα μέσα μου ότι αν έστω και λίγο δω μια μικρή κινητικότητα, θα προσπαθήσω τουλάχιστον να διώξω το βάρος ώστε να βοηθήσω λίγο την κατάσταση. Οι εξετάσεις μου μέχρι τότε έδειχναν μηδενική κινητικότητα στους 2 μυς και είπα ότι αν έστω δω 1% θα προσπαθήσω».

Και ξαφνικά….μια νύχτα….ήρθε το θαύμα

Β.Α.:Πιστεύεις στο Θεό;

Μ.: Πιστεύω σε κάτι ανώτερο. Πιστεύω στην θετική και αρνητική ενέργεια, στο κάρμα, στο αν φέρεσαι σωστά και κάνεις καλές πράξεις, κάποια στιγμή θα σου επιστραφεί αυτό. Και στην εκκλησία πηγαίνω και έτσι μεγάλωσα με τους γονείς μου, αλλά δεν ξέρω ακριβώς.

Β.Α.: Άρα κάτι σαν θαύμα ένα το βράδυ έρχεται και σου λέει «πάλεψέ το». Τι έγινε;

Μ.: Έχω ένα γάτο, τον έχω σαν παιδί μου και για αρκετό καιρό, όσο είχα τα θέματα με το πόδι , δεν τον άφηνα να με πλησιάζει γιατί και οι γιατροί κάποια στιγμή είχαν πει ότι ίσως είναι κάποια μικροβιακή μόλυνση εσωτερικά στους μυς. Επειδή κοιμόμασταν μαζί χρόνια, νομίζω ότι του είχε στοιχίσει. Καθόταν έξω από την πόρτα και περίμενε και εκείνο το βράδυ ξέχασα την πόρτα ανοιχτή και μπήκε μέσα ο γάτος και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού μακριά από τα πόδια μου. Ασυναίσθητα και αυθόρμητα προσπάθησα να τον φτάσω τεντώνοντας τα πόδια μου. Η εντολή αυτή από το μυαλό μου , δόθηκε και στα δύο πόδια. Τότε είδα μία κίνηση. Ήταν ανεπαίσθητη, αλλά την είδα στις μύτες των ποδιών μου. Εκεί άρχισα να σκέφτομαι ότι μία ώρα πριν έθετα στόχους, ζητούσα ένα μικρό έναυσμα να ξεκινήσω. Την επόμενη μέρα πήγα για τη φυσικοθεραπεία μου και ο φυσικοθεραπευτής μου έπαθε μεγαλύτερο σοκ από εμένα. Ξεκίνησα πιο εντατικά και πιο συνειδητά να κάνω τις θεραπείες μου γιατί μέχρι τότε τα μηχανήματα μου κουνούσαν το πόδι, αλλά εγώ δεν έδινα την εντολή με το μυαλό μου. Τότε είδα ότι κάτι μπορεί να σωθεί.

Β.Α.: Ήρθαν άμεσα τα αποτελέσματα;

Μ.: Ξεκίνησα βδομάδα με τη βδομάδα να έχω και μεγαλύτερες αλλαγές. Και περίπου στους 7-8 μήνες μετά, περπατούσα κανονικά. Σήμερα δεν έχω πλήρη κινητικότητα, δεν είμαι στο 100%, αλλά περίπου στο 85%. Από το μηδέν όμως, είναι τεράστια διαφορά. Όταν ξαναπήγα μετά από μήνες στο νοσοκομείο να με ξαναδούν, δεν το πίστευαν και εκείνοι. Δεν είχαν καταλάβει τι είχε συμβεί και επανήλθε το πόδι μου.».

Η Μαργώ με τα 140 κιλά αγκαλιά με το γάτο της

Τα 140 κιλά

«Θυμάμαι ότι ήταν 15 Ιουνίου 2017 η μικρή κίνηση στο πόδι. Ο Ιούνιος είναι μήνας που με έχει σημαδέψει. Η «νέα μέρα» μου θα ήταν πιο «επεμβατική». Είδα 4-5 γιατρούς. Εμπιστεύτηκα πάρα πολύ έναν άνθρωπο. Ήθελα κάποιον που να μπορεί να διαχειριστεί το διαβήτη και να χειρουργήσει με αυτόν τον τόσο επιβαρυντικό παράγοντα. Σκεφτόμουν: Έχουν ξαναχειρουργήσει διαβήτη τύπου Ι; Ξέρουν τι είναι; Μπορούν να το διαχειριστούν; Μίλησα με ένα άνθρωπο, ο οποίος μου τα είπε πολύ πιο κατανοητά και πολύ πιο ειλικρινά από κάποιους άλλους. Μου είπε ότι δεν κάνει θαύματα, ότι η προσπάθεια είναι δική μου, ότι θα μου δώσει την ώθηση και εγώ μετά θα ορίσω τη ζωή μου σαν να κάνω restart. Το αποφάσισα αστραπιαία, Ημερομηνία χειρουργείου 17 Ιουνίου 2017. 2 μέρες μετά την πρώτη κίνηση».

Β.Α.: Γίνεται το πρώτο χειρουργείο λοιπόν. Υπήρξε ψυχολογική υποστήριξη;

Μ.: Η πρώτη φορά που έλαβα ψυχολογική υποστήριξη ήταν με αυτόν το γιατρό που είχα διαλέξει. Στην ομάδα του έχει διατροφολόγο και ψυχολόγο. Εκεί είχα την πρώτη μου επαφή με την ψυχολόγο της ομάδας. Μου είπε ότι βλέπει ότι το έχω πιστέψει, ότι είμαι πολύ σίγουρη και δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Έτσι άρχισαν όλα! Και σήμερα, Πήρα λόγω της καραντίνας 5 κιλά από 50 που είχα μείνει. Τώρα είμαι γύρω στα 55. Είμαι καλά.

❝Πάντα έψαχνα και έβρισκα τα μαγιό σε μεγάλα μεγέθη.

Γιατί να ντραπώ;

Θα το φόραγα και αν σε κάποιον δεν του άρεσε να με κοιτάει,

ας μην με κοίταζε. Εγώ το μπάνιο μου θα το έκανα.

Τη ζωή μου την έκανα.❞

Όλα στο ιντερνέτ οδηγούν στο βέβαιο θάνατο.

Β.Α.: Το ιντερνέτ όλα αυτά τα χρόνια, το εμπιστευόσουν; Το έψαχνες; Μπορεί μία ορολογία, μία διάγνωση, μία μέθοδο να ήθελες να την τσεκάρεις;

Μ.: Πάντα ασχολιόμουν με το ιντερνέτ. Πάντα ότι και να άκουγα, να έβλεπα, να διάβαζα θα έμπαινα λίγο να το μελετήσω. Ίσως παίζει ρόλο ότι μπορούσα να ξεχωρίζω τις πληροφορίες σωστά επειδή σπουδάζω φαρμακευτική οπότε είμαι λίγο στον ιατρικό κλάδο και μπορούσα να ξεχωρίσω τις λάθος από τις σωστές πληροφορίες. Σε όλους τους γνωστούς μου, φίλους, οικογένεια κλπ λέω να μην μπαίνουν στη διαδικασία να ψάχνουν τίποτα. Όλα στο ίντερνετ οδηγούν στο βέβαιο θάνατο.

Β.Α.: Τι έκανες με τις σπουδές;

Μ.: Πέρασα φαρμακευτική στην Αθήνα. Ξεκίνησα κανονικά τη σχολή. Δούλευα και λίγο παράλληλα σε φαρμακείο γιατί μου άρεσε και ήθελα να δω λίγο το επάγγελμα. Λίγο μετά, έμειναν όλα στην άκρη λόγω χρόνου, λόγω προβλημάτων υγείας … αλλά τώρα θα το ξαναέπιανα. Λόγω κορωναϊού μείναμε λίγο πίσω. Οπότε εξεταστική με πολλή χαρά και αισιοδοξία το Σεπτέμβρη. Θέλω να πιάσω το κομμάτι της σχολής από εκεί που το άφησα, να ασχοληθώ και όσο μπορώ και όπως μπορώ. Είμαι στο 4ο έτος. Έχω κάνει και τις πρακτικές μου, έχω κάνει και τα νοσοκομεία μου και τα εργαστήριά μου, αλλά χρωστάω κάποιες θεωρίες. Τα είχα παρατήσει. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι έχω και μια σχολή πίσω μου γιατί δεν είχα το περιθώριο, δεν τα είχα καλά με τον εαυτό μου, ερχόταν το επόμενο χτύπημα πριν προλάβω να συνέλθω από το προηγούμενο. Ήταν το τελευταίο πράγμα που σκεφτόμουν. Ποτέ όμως δεν είναι αργά».

Β.Α.: Πως σου φαινόταν ο εαυτός σου αισθητικά; Ασχολιόσουν με εσένα; Με την εικόνα σου; Μιλάμε για μια γυναίκα, έφηβη που όλα αυτά αυξάνουν το να θέλει κάποιος να προσέχει το σώμα του σε αυτές τις ηλικίες. Πως το διαχειριζόσουν αυτό;

Μ.: «Ασχολιόμουν αρκετά με την εικόνα μου, άσχετα από το ότι είχα τα παραπάνω κιλά, πάντα θα ντυνόμουν ωραία και όσο πιο μοδάτα μπορούσα. Δεν ήμουν ιδιαίτερα εκκεντρική. Πάντα φορούσα κάτι που ήξερα ότι ταιριάζει στο σωματότυπό μου, έστω και με τα παραπάνω κιλά. Υπήρχε πάντα καθρέφτης, δεν ντρεπόμουν να κοιταχτώ γιατί πλέον, μετά το χειρουργείο μου, έχω γνωρίσει πολύ κόσμο και έχω δει καταστάσεις τις οποίες ευτυχώς εγώ δεν είχα ζήσει. Ανθρώπους που δεν βγαίνουν από το σπίτι, κορίτσια στην ηλικία μου που δεν έχουν πάει ποτέ για μπάνιο στη θάλασσα, δεν ξέρουν τι είναι μαγιό, δεν πηγαίνουν σε καταστήματα. Εγώ πήγαινα. Πάντα έψαχνα και έβρισκα τα μαγιό σε μεγάλα μεγέθη. Γιατί να ντραπώ; Θα το φόραγα και αν σε κάποιον δεν του άρεσε να με κοιτάει, ας μην με κοίταζε. Εγώ το μπάνιο μου θα το έκανα. Τη ζωή μου την έκανα. Έξω έβγαινα. Αν δεν χώραγα να περάσω από κάπου θα σκούνταγα τον άνθρωπο να μετακινήσει την καρέκλα του για να περάσω, δεν ένιωθα άσχημα. Ήξερα ότι είναι δικό μου λάθος.

Β.Α.: Ο κόσμος που έχει να σε δει χρόνια, τι λέει; Το πιστεύει;

Μ.: Δεν με αναγνωρίζουν. Η ίδια μου η ξαδέρφη που έχουμε μεγαλώσει μαζί και έλειπε στο εξωτερικό όλο αυτό το διάστημα δεν με γνώρισε. Είχαμε κανονίσει να πάμε για καφέ και ήμουν στο απέναντι πεζοδρόμιο και της κουνούσα το χέρι και δεν με αναγνώριζε.

Ίσως δεν είχαν φανεί ποτέ τα χαρακτηριστικά μου.

Β.Α.: Αυτή η αλλαγή προφανώς έχει φέρει και βελτίωση των χαρακτηριστικών σου και στο πρόσωπο.

Μ.: Σίγουρα. Τα κιλά τα πήρα και στην εφηβεία, τότε που διαμορφώνεται το σώμα και είχα από μικρή « μαγουλάκια». Τώρα δεν έχω καθόλου. Είναι πολύ πιο γυναικείο το πρόσωπό μου. Είχαν «μείνει» στο εφηβικό πρόσωπο, ξαφνικά πάχυνα, έγινα ένα παχύσαρκο κορίτσι και τώρα πια έχω ένα φυσιολογικό γυναικείο σώμα και πρόσωπο. Δεν είχαν φανεί ποτέ τα χαρακτηριστικά μου ίσως.

Β.Α.: Από τον Ιούνιο του 2017 , το πρώτο χειρουργείο, μέχρι σήμερα, πόσα έχεις κάνει για διάφορες «αποκαταστάσεις»;

Μ: Τρία ακόμα. Κάθε χειρουργείο ήταν ένα βήμα προς την επιτυχία, αλλά μου φαινόταν και το πιο δύσκολο. Το πρώτο χειρουργείο αποκατάστασης δέρματος που ήταν η κοιλιοπλαστική, ήθελα πάρα πολύ να το κάνω γιατί πάντα είχα θέμα με την κοιλιά μου. Εκεί έπαιρνα τα κιλά και αφαίρεσε ο πλαστικός χειρουργός περίπου 8 κιλά δέρμα που περίσσευε. Το νούμερο είναι τρομακτικό. Το ήθελα πάρα πολύ, ήταν το πρώτο χειρουργείο και είχα πάει με πολλή χαρά και ανυπομονησία. Πήγε καλά, το χάρηκα πολύ. Μετά ακολουθούσε η πλαστική έσω μηρών, τα πόδια δηλαδή. Δεν είχα τόσο μεγάλη χαλάρωση, αλλά όλοι μου έλεγαν ότι μου το δικαιολογεί το ταμείο, δεν έχω κάποιο κόστος ιδιαίτερο , εκτός από το ψυχολογικό κομμάτι, είμαι ακόμα μικρή, το σώμα μου μπορεί να υποστεί ακόμα ένα χειρουργείο οπότε μου έλεγαν να το κάνω να ξεμπερδεύω και να φτάσει το σώμα μου στο σημείο που θα έπρεπε να είναι αν δεν είχα πάρει όλα αυτά τα κιλά και χωρίς όλη αυτή την ταλαιπωρία τόσων χρόνων. Εκεί πήγα με πολύ άγχος και φόβο. Πήγε καλά».

Β.Α.: Και έρχεται το τρίτο.

Μ.: Αρχές Μαρτίου έγινε το τρίτο χειρουργείο για να φτιάξω το στήθος, είχε ξεκινήσει ήδη η κατάσταση με τον κορωναϊό. Ήμουν πολύ φοβισμένη. Μπήκα όμως γιατί ακόμα δεν είχαν ακυρωθεί όλα τα χειρουργεία και για κακή μου τύχη έμεινα μέσα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ότι στα προηγούμενα χειρουργεία. Ήταν ο φόβος, δεν μπορούσα να έχω και επισκεπτήριο, διαφορετικές καταστάσεις από ότι συνήθως.

Β.Α.: Κάθε φορά μετά από κάθε τέτοιο χειρουργείο όταν κοιταζόσουν ολόσωμα σε καθρέφτη, τι συναντούσες; Ποια ήταν η πρώτη αίσθηση, η πρώτη αντίδραση;

Μ.: Δεν κοιταζόμουν. Πλέον ο καθρέφτης δεν είναι τόσο φίλος μου όσο ήταν όταν είχα τα κιλά. Οι τομές είναι πολύ μεγάλες και επειδή πλέον μοιράζομαι τις σκέψεις μου πιο εύκολα, οι περισσότεροι άνθρωποι που συζητάμε μου λένε να κοιτάζω τις τομές που σιγά σιγά θα φεύγουν, αλλά να σκέφτομαι ότι κάθε σημάδι που έχω είναι κάτι για αυτό που πέρασα, οπότε πρέπει να το βλέπω σαν επιτυχία. Δεν είναι ακριβώς έτσι όμως, εμείς σκεφτόμαστε τι έχουμε περάσει, πόσα έχουμε καταφέρει, αλλά ακόμα και έτσι το σώμα μας πάλι είναι κάπως διαφορετικό. Βέβαια αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Οι σκέψεις αυτές είναι στιγμές. όσες φορές και να με ρωτήσεις θα το ξαναέκανα άλλες 10 φορές. Ξανά και ξανά και ξανά.

Β.Α.: Δεν μετανιώνεις για κάτι; Για κάποια αντίδραση, για κάποια υπερβολή ή όλος αυτός ο κύκλος των περίπου 12 χρόνων που συζητάμε κάτι σου έδωσε; Και στα αρνητικά και στα θετικά.

Μ.:  Όλο αυτό κάτι μου έδωσε και νομίζω ότι έτσι διαμορφώθηκε και η προσωπικότητά μου και ο χαρακτήρας μου. Όλοι κάνουμε λάθη, μπορεί να είναι πιο σοβαρά, μπορεί πιο ανούσια, αλλά το θέμα είναι να μπορούμε να βρίσκουμε τρόπο και υπομονή και κουράγιο να διορθώνουμε τα λάθη. Όσο καλύτερα μπορούμε.

Β.Α.:  Τώρα πως σε βρίσκουμε στην καθημερινότητά σου; Τι κάνεις; Προσέχεις; Νιώθεις ότι έχεις περιορισμούς;

Μ.: Οι ποσότητες που μπορώ να τρώω ενώ έχουν περάσει 3 χρόνια από το χειρουργείο στο στομάχι,είναι πλέον φυσιολογικές , μερίδα ενήλικης γυναίκας στα 50 κιλά. Προσπαθώ να μην στερούμαι για να μην αρχίσω πάλι την αντιδραστική συμπεριφορά. Επειδή μετά το χειρουργείο για 1,5 χρόνο στερήθηκα πολλά. Απλά ξέρω ότι όταν θα κάνω μια υπερβολή, τις επόμενες μέρες θα προσπαθώ να προσέξω λίγο παραπάνω, να μαζευτώ».

Β.Α.: Έχεις μηχανισμό οριοθέτησης;

Μ.: Πλέον ναι. Και μία ζυγαριά στην τσέπη μου για να έχω τον έλεγχο. Ξέρω ότι είναι πολύ εύκολο να ξεφύγεις, δεν θέλω να το ξαναπάθω. Ο διαβήτης υπάρχει και δεν αλλάζει, μαθαίνεις να ζεις με αυτό.

Β.Α.: Έχει επιστρέψει η άθληση, η γυμναστική στη ζωή σου;

Μ.:Έχουν επιστρέψει, αλλά ακόμα δειλά δειλά λόγω της ανάρρωσης από τις πλαστικές στο μεταβατικό στάδιο λίγο πριν ξανά ξεκινήσω πιο συστηματικά κάτι. Υπάρχει το καθημερινό περπάτημα, κολύμπι στη θάλασσα όσο μπορώ και τώρα που άνοιξαν ξανά οι αθλητικοί χώροι σιγά σιγά έρχεται η ώρα.

Β.Α.: Έχουμε δει γύρω μας τα πάντα, όπως είπες να παραιτούνται ύστερα από ένα κακό αποτέλεσμα στις πανελλήνιες, μία ερωτική απογοήτευση, πολλά μικρά παιδιά να τρώνε από αντίδραση προς τους γονείς και να παχαίνουν υπερβολικά κ.α. Τι μπορείς να πεις σε αυτά τα παιδιά; Γιατί εσύ είσαι το παράδειγμα που τα πέρασε όλα και βγήκες από αυτό και τα κατάφερες.

Μ.: Νομίζω ότι γενικά η ζωή φτιάχνεται από επιτυχίες και αποτυχίες και δεν είναι απαραίτητο ότι μία αποτυχία σημαίνει ότι πρέπει να βάλεις τέρμα σε κάτι ή να αντιδράσεις σε κάτι. Πάντα όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Αυτό έχω μάθει να λέω. Είτε καλά είτε κακά. Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσει ο καθένας τι θέλει ο ίδιος και όχι οι γονείς ή ο περίγυρος. Για παράδειγμα μια αποτυχία στις πανελλήνιες μπορεί να έρθει επειδή οι γονείς έχουν επιβάλλει κάτι στο παιδί. Όπως και το φαγητό πολλές φορές είναι αντίδραση στους γονείς. Εγώ ευτυχώς δεν το είχα αυτό, αντιδρούσα καθαρά στον εαυτό μου. Από μικρή ηλικία πάντως ο καθένας πρέπει να σκέφτεται ποια είναι τα δικά του όνειρα, οι δικές του ανάγκες και οι δικοί του στόχοι. Και η κάθε αποτυχία μπορεί να είναι η επιτυχία σε κάτι επόμενο το οποίο είναι ίσως και καλύτερο ή πιο συνειδητό».

❝Πλέον ο καθρέφτης δεν είναι τόσο φίλος μου όσο ήταν όταν είχα τα κιλά.

Οι τομές είναι πολύ μεγάλες,

οι περισσότεροι άνθρωποι μου λένε να κοιτάζω τις τομές που σιγά σιγά θα φεύγουν,

αλλά να σκέφτομαι ότι κάθε σημάδι που έχω είναι κάτι για αυτό που πέρασα,

οπότε πρέπει να το βλέπω σαν επιτυχία.❞

Β.Α.: Το όριο ποιος το βάζει;

Μ.:  Ο εαυτός μας πάντα. Υπάρχουν πολλές μορφές ορίων. Για παράδειγμα το όριο μου κάποια στιγμή ήταν τα 7 βήματα. Δεν έκανα παραπάνω. Από το δωμάτιο μου μέχρι την τουαλέτα. Το 8ο για να πάω στην κουζίνα, δεν το έκανα. Νόμιζα ότι με κούραζε. Βέβαια μπορούσα να πάω στην κουζίνα, αλλά δεν ήθελα. Είχα οριοθετήσει πολύ άσχημα τον εαυτό μου. Προσωπικά πάντα είναι τα όρια.

Β.Α.: Να ρωτήσω για το ερωτικό κομμάτι; Αυτό σε απασχολούσε ποτέ; Σε σχέση με το βάρος και όλα αυτά, το είχες ταυτίσει με την ανεύρεση συντρόφου; Γιατί μιλάμε για ηλικίες που αυτό είναι φυσιολογικό. Μπορεί να σου έλεγαν οι γονείς σου «Μα κάνε αυτό, γιατί δεν θα σε θέλει κανένας»

Μ.: Αυτό υπήρχε από τη μαμά μου κυρίως, με ωραίο τρόπο βέβαια. Για κάποιο λόγο παρότι είχα τα κιλά μου, είχα προσπαθήσει από μικρή, ίσως και λόγω του διαβήτη να δουλέψω λίγο με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά μου. Πάντα έλεγα κάτι ωραίο ή είχα χιούμορ και τράβαγα την προσοχή των άλλων σε μία παρέα. Το είχα δουλέψει. Πιθανά να μπορούσα να έχω και καλύτερη ερωτικοσεξουαλική ζωή αν δεν είχα τα κιλά για την ηλικία μου, αλλά ουσιαστικά δεν νιώθω ότι μου έλειψε ποτέ κάτι.

Β.Α.: Στο στάδιο που είσαι τώρα, είχες ποτέ τέτοιο θέμα; Ότι κάποιος μπορεί να μην σε κοιτάξει τώρα για τις τομές ενώ παλιά για τα κιλά;

Μ.: Μετά την πρώτη πλαστική στην κοιλιά, όταν είδα πρώτη φορά την τομή στον καθρέφτη, είπα ότι δεν πρόκειται να γδυθώ ποτέ ξανά. Το δήλωσα στιγμιαία στον εαυτό μου. Με τον καιρό, ακόμα και αν δεν θες να το βλέπεις, μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου. Μπορεί να μην κοιτάω κάθε μέρα την τομή, αλλά σίγουρα μια φορά τη βδομάδα θα περάσω το χέρι μου για να δω αν είναι καλά. Με την αφή.

Β.Α.: Το φετινό καλοκαίρι θα σε βρει με μαγιό στη θάλασσα;

Μ.: Με έχει βρει ήδη, έχω χαλάσει όλα μου τα χρήματα σε μαγιό γιατί το σώμα μου πλέον είναι όπως το θέλω και μπορώ να βάλω ότι θέλω. Τα παλιά ρούχα τα έδωσα. Υπάρχει μία ομάδα στο facebook που λέγεται «Χειρουργεία παχυσαρκίας – Επεμβάσεις Γαστρικό Μανίκι / bypass» με ανθρώπους που είτε θέλουν είτε έχουν κάνει χειρουργείο. Όσο είμαι στην ομάδα και επικοινωνώ με κόσμο διαπιστώνω ότι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, κυρίως οικονομικά και πολλοί θεωρούν ότι φταίει και το βάρος, δηλαδή ότι δεν μπορούν να βρουν δουλειά εξαιτίας του ρατσισμού που υπάρχει προς τους παχύσαρκους ανθρώπους κ.α. Είναι μια κλειστή ομάδα, αλλά δέχονται όλο τον κόσμο που μπορεί να θέλει να παρακολουθήσει ή να μοιραστεί κάτι ή να βοηθήσει. Η συγκεκριμένη ομάδα έχει βοηθήσει πάρα πολύ κόσμο, όπως και εμένα. Υπάρχει υποστήριξη ανάμεσα στα μέλη.

Β.Α.: Άρα δεν έχεις κρατήσει τίποτα από τότε;

Μ.: Έχω κρατήσει ένα μόνο παντελόνι που χωράω στο ένα μπατζάκι. Ένα τζιν παντελόνι από τα τελευταία που αγόρασα.

Β.Α.: Φωτογραφίες από τότε;

Μ.:  Είμαι πολύ τυχερή γιατί η αδερφή μου την ημέρα του χειρουργείου μού έδωσε ένα δώρο που μου είχε φτιάξει. Ήταν ένα άλμπουμ φωτογραφιών και σε κάθε σελίδα είχε γραμμένους τους μήνες ξεκινώντας από τον Ιούνιο του 2017. Στον Ιούνιο είχε κολλήσει κάποιες φωτογραφίες πριν μπω στο χειρουργείο, με τα χειρουργικά ρούχα. Οπότε ανά μήνα, βγάζαμε μια φωτογραφία και την κολλούσαμε και σιγά σιγά φαινόταν η αλλαγή και η εξέλιξη. Έχω βάλει μέχρι και πριν τις πλαστικές επεμβάσεις και τώρα νομίζω ήρθε η ώρα να βάλουμε με μαγιό μετά τις πλαστικές! Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ αυτό το δώρο και ήταν πολύ όμορφη σκέψη για την ψυχολογία μου.

Η Μαργώ μέσα σε παλιό τζιν που χωράει τώρα στο ένα μπατζάκι

Β.Α.: Σε ένα ερωτικό σύντροφο από τώρα και μετά αν έβρισκες, θα του έλεγες για τα παλιά; Θα του το έδειχνες αυτό το άλμπουμ; Μιλάς γι’ αυτό γενικά;

Μ.: Τα πάντα. Γνώρισα το αγόρι μου πριν τη δεύτερη πλαστική, αυτή των ποδιών και όταν βγήκαμε οι δυο μας, του είπα όλη την ιστορία μέσα σε 3 ώρες, γιατί ήθελα να ξέρει. Όχι ότι θα μου δώσει κάτι παραπάνω, αλλά θέλω να είναι ενήμερος. Γιατί δεν μπορείς να γνωρίζεις έναν άνθρωπο και ξαφνικά να βλέπει σε όλο σου το σώμα τομές. Μπορεί κάποιος να μην το αντέχει».

Β.Α.: Επόμενοι στόχοι; Εντάξει, το πτυχίο της φαρμακευτικής! Άλλος;

Μ.: Να αλλάξω φωτογραφία ταυτότητας! Σήμερα που τους δείχνω την ταυτότητα με την παλιά μου φωτογραφία, δε με γνωρίζουν και αντιμετωπίζω καμιά φορά και πρόβλημα στις συναλλαγές».

Β.Α:  Και κάτι σαν συμπέρασμα, σαν μήνυμα: Πρέπει τα παιδιά με παρόμοια προβλήματα, να νιώσουν συμμάχους τους γονείς;

Μ.: Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι τα παιδιά έχουν το χαρακτήρα τους και την προσωπικότητά τους και πρέπει από μόνα τους να επιλέξουν τι θέλουν για τη ζωή τους. Πάντα με σύνεση και πάντα με έναν οδηγό τους γονείς και με τις συμβουλές και τη βοήθειά τους, αλλά όχι επιβάλλοντας τα δικά τους θέλω».

Β.Α.: Έχουμε δει και κόσμο να φτάνει στο άλλο άκρο. Νευρική ανορεξία.

Μ.: Είναι πολύ εύκολο. Υπήρξαν στιγμές που οι δικοί μου φοβήθηκαν, επειδή ήμουν τόσο προσηλωμένη στο στόχο μου και έχανα πολύ γρήγορα βάρος και ενώ μπορούσα να τρώω και είχα άδεια από το γιατρό μου να αρχίσω να τρώω λίγο παραπάνω , έτρωγα πολύ λίγο. Βέβαια έκανα συνεχώς εξετάσεις, ίσως και πιο συχνά από όσο ζητούν οι γιατροί μετά από τέτοια χειρουργεία και έτσι ήξερα ότι έχω τον έλεγχο και δεν θα ξεφύγω. Οι γονείς μου όμως είχαν φοβηθεί. Το βασικότερο για μένα είναι η φράση που είπες, «τα βρίσκει με τον εαυτό του» και επειδή έχω δει και πολλά μέσω της ομάδας, το να είναι κάποιος ψυχολογικά καλά και με ψυχολογική υποστήριξη ταυτόχρονα είναι πολύ σημαντικό. Ουσιαστικά πιστεύω ότι πρέπει να σκεφτεί τι θέλει ο καθένας και να είναι ισορροπημένος ψυχολογικά για να αντιμετωπίσει αυτή την τόσο μεγάλη αλλαγή στην καθημερινότητα του χωρίς να υπάρχουν απώλειες. Είναι αρκετά δύσκολο με πολύ μεγάλη αλλαγή στην καθημερινή ζωή. Δεν πετυχαίνει σε όλους. Όσοι το παίρνουν αψήφιστα και σκέφτονται ότι θα κάνουν ένα τέτοιο χειρουργείο και αύριο θα είναι αδύνατοι χωρίς κόπο και δεν υπολογίζουν και το χρόνο σε όλο αυτό, ότι δηλαδή χρειάζεται πολύς χρόνος με μεγάλη προσπάθεια για να φτάσουν στο στόχο τους, δεν θα είναι εύκολο να πετύχουν. Εγώ ήμουν από τους τυχερούς που δεν είχα καμία επιπλοκή μετεγχειρητικά και έχασα και πολύ γρήγορα τα κιλά αν και πάλεψα πολύ για αυτό. Συνήθως ο χρόνος που απαιτείται είναι 3-5 χρόνια και αυτό δεν περιλαμβάνει απλά το χειρουργείο, αλλά μια συνειδητή αλλαγή τρόπου ζωής. Εγώ έχασα τα κιλά στον 1,5 χρόνο και μπορώ να καταλάβω την απογοήτευση ανθρώπων που δεν τα χάνουν με την ταχύτητα που θέλουν ή με την ταχύτητα που νομίζουν ότι πρέπει να χάσουν γιατί είναι δύσκολο

Β.Α.: Να πούμε κάτι και στους φίλους των ανθρώπων αυτών που βλέπουν ότι οποιαδήποτε κατάσταση τους επηρεάζει; Παίρνουν βάρος, αφήνουν λίγο την υγεία τους, δεν αντέχουν να υπακούν; Ο καλός φίλος, ο σωστός φίλος τι πρέπει να κάνει εκεί;

Μ.: Ο σωστός φίλος πρέπει να είναι ειλικρινής. Όσο κι αν πονάει, όσο κι αν δημιουργεί αντιδράσεις, θεωρώ ότι η ειλικρίνεια θα εκτιμηθεί κάποια στιγμή. Και εγώ αντιδρούσα και νευρίαζα, αλλά πλέον, σε βάθος χρόνου ξέρω ποιοι είναι οι σωστοί και ειλικρινείς φίλοι μου και ποιοι όντως νοιάζονταν για το καλό μου.

Αυτή είναι η ιστορία της Μαρίας – Γεωργίας Καββαδία. Τόσο αληθινή, τόσο πραγματική, σαν βγαλμένη από παραμύθι! Εμείς, η ομάδα του meallamatia.gr, της ευχόμαστε ολόψυχα τα καλύτερα στη συνέχεια της ζωής της!

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο