Επετειακή κορδέλα σχηματισμένη από χρωματιστά παζλ και τίτλος άρθρου
του Παναγιώτη Κουρουμπλή

Η αναπηρία του Αυτισμού απαιτεί συγκροτημένο επιστημονικό και κοινωνικό σχεδιασμό προκειμένου να απαντήσει στις απαιτήσεις αντιμετώπισής του.

Από το 1993 μαζί με τους συνεργάτες μου και την ουσιαστική συμβολή της τότε Εταιρείας Αυτιστικών Παιδιών, υπό τον καθηγητή Χρήστο Αλεξίου, προετοιμαστήκαμε, εργαστήκαμε και διεκδικήσαμε -παρά το ευρωπαϊκό θεσμικό έλλειμμα- την ένταξη της Πρόνοιας και της Υγείας στο 2ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, το επονομαζόμενο Πρόγραμμα Ντελόρ. Αποτέλεσμα αυτού, ήταν να δημιουργηθούν δέκα Κέντρα Φυσικής Αποκατάστασης, δυο Σχολές Τυφλών και Κωφών σε Αθήνα και Πάτρα, 32 ΚΕΚΥΚΑμεΑ σε ισάριθμους νομούς, Πρόγραμμα απεξάρτησης στην περιοχή της Θήβας και 7 Μονάδες Φροντίδας για αυτιστικά παιδιά.

Η εξέλιξη των πραγμάτων μέχρι σήμερα είναι γνωστή. Αδικαιολόγητες καθυστερήσεις, έλλειμμα πολιτικών, περιορισμός στη διάθεση πόρων και αλλαγή προσανατολισμού τόσο όσον αφορά στη λειτουργία των ΚΕΚΥΚΑμεΑ, όσο και των Κέντρων Αυτισμού. Μέσα στις δυσκολίες διαχείρισης και αντιμετώπισης του εξόχως αυτού επιστημονικού και κοινωνικού προβλήματος, ελπίδα αποτελεί, η αυτενέργεια σε μεγάλο βαθμό του γονεϊκού κινήματος το οποίο σηκώνει πελώριο κοινωνικό και οικονομικό βάρος. Το 1980, την περίοδο ανάπτυξης του αναπηρικού κινήματος μαζί με τους αείμνηστους Μιλτιάδη Εμμανουηλίδη και Μιχάλη Νούτσο, τον εν ζωή Αριστείδη Πανανό και άλλους, συνεργαστήκαμε για την ανάπτυξη του γονεϊκού κινήματος που όπως αποδείχθηκε διαδραμάτισε ωφέλιμο και καθοριστικό ρόλο στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των παιδιών με αναπηρία. Το γονεϊκό κίνημα και στην περίπτωση του Αυτισμού, αποτελεί την πιο σημαντική εγγύηση υπεράσπισης της αξιοπρεπούς διαβίωσης των παιδιών αυτών.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από ορισμένες παραμέτρους λειτουργίας της. Μία κρίσιμη παράμετρος είναι το πως η κοινωνία αντιμετωπίζει κάθε φορά τα δικαιώματα όλων εκείνων που λόγω ηλικίας ή ιδιαίτερων προβλημάτων δυσκολεύονται να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους.

Κύριε Πρωθυπουργέ, καλές είναι οι επισκέψεις στα Κέντρα Προσώπων με Αναπηρία, δεν διαφωνώ καθόλου. Ωστόσο, η πραγματικότητα απαιτεί μεστές και οργανωμένες πολιτικές που συνοδεύονται με πόρους. Και εδώ οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι υπάρχει μεγάλο έλλειμμα. Το γονεϊκό κίνημα παιδιών με Αυτισμό έχει και οφείλει να έχει τον πρώτο λόγο στην ανάληψη πρωτοβουλιών έχοντας και την ειλικρινή υποστήριξη του υπόλοιπου αναπηρικού κινήματος. Παράλληλα, τα πολιτικά κόμματα και πρωτίστως η κυβέρνηση πρέπει να προτάξουν τα ζητήματα αυτά στις πολιτικές τους επιλογές. Αυτό σημαίνει κοινωνικός πολιτισμός.

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή