Ο μεγάλος Ινδός ποιητής, γεννήθηκε στις 7 Μάϊου του 1861 και έζησε 80 χρόνια ως λογοτέχνης, φιλόσοφος, μουσικός, μυθιστοριογράφος, ζωγράφος.

Ήταν άραγε ο σπουδαιότερος ποιητής στην ιστορία;

Οι «ειδικοί» που τολμούν να μετρήσουν το μέγεθος των Μεγάλων Ποιητών, ουδέποτε συμφώνησαν. Ώσπου , κάπου στα μέσα του 20ού αιώνα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το «μέγεθος» των ποιητών δεν μπορεί να μετρηθεί.

Γεννήθηκε στην Καλκούτα των Ινδιών, το δέκατο τέταρτο παιδί του φημισμένου μεταρρυθμιστή Ντεμπεντρανάθ Τανγκόρ, ενός εκ των ιδρυτών του κινήματος Μπράχμο Σαμάζ και εγγονός του Ντβαρκανάθ Τανγκόρ. Άγνωστα ονόματα; Ναι, λίγο ως πολύ. Τουλάχιστον στο τμήμα του πλανήτη που έχει ενταχθεί στη λεγόμενη Δύση. Γιατί στην Ανατολή, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν ως το νούμερο 1 , τον μνημονεύουν παντού και τον δοξάζουν ακόμα.

Μεγάλωσε σε οικογένεια καλλιτεχνών και κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμιστών που αντιτίθονταν στο σύστημα της «κάστας» και προωθούσαν βελτιώσεις στη θέση της γυναίκας στην Ινδία. Και με τον όρο «κάστα» περιγράφεται ο θεμελιώδης θεσμός της κοινωνικής οργάνωσης και διάρθρωσης της Ινδίας. Ο όρος προέρχεται από τη λατινική λέξη “castus”, που σημαίνει καθαρός, αμόλυντος, χωρίς αναμείξεις. Στην απλούστερη μορφή του ο όρος ταυτίζεται με το χρώμα του δέρματος, που αποτελεί και το βασικό στοιχείο της ινδικής κοινωνικής ταξινόμησης.
Είναι ένα πολύπλοκο σύστημα «αξιολόγησης» των ανθρώπων που καθορίζονται από ανισότητες στην κοινωνική τάξη ή και την καταγωγή των ανθρώπων. Κάτι σαν την «αριστοκρατία» των πατρίκιων και των πληβείων που από τη Ρώμη επεκτάθηκε στο Βυζάντιο και μετά στους Μεσαιωνικούς Φράγκους για να καταλήξει –λανθασμένα- ως το «Φαινόμενο του ρατσισμού».

Ουδεμία σχέση με τον Τανγκόρ του οποίου το έργο είχε σημαντική επίδραση στη λογοτεχνία και τη μουσική της Βεγγάλης στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα και στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1913.

Από τους σημαντικότερους στίχους του, η «Δυσφήμιση»:

«Προς τί αυτά τα δάκρυα στα μάτια σου, παιδί μου ;
Τι απαίσιο από μέρος τους πάντοτε να σε βρίζουν για το τίποτε !
Μουντζούρωσες τα δάκτυλα σου και το πρόσωπο, γράφοντας , με μελάνη –
γι’ αυτό σε λένε βρώμικο ;
Θα τολμούσαν να πουν βρώμικη την πανσέληνο έτσι απλά γιατί κηλίδωσε το πρόσωπό της με μελάνη ;»
Είναι όμως και το « Η κάθε του Θεού αυγή …» :

«Η κάθε του Θεού αυγή είναι γι’ αυτόν
και μια καινούργια έκπληξη
είναι τα δάκρυα της γης
που κάνουνε τα γέλια της ν’ ανθούνε.

Ποια γλώσσα είναι η δική σου θάλασσα;
Η γλώσσα της αιώνιας απορίας
Ποια γλώσσα είναι η δική σου απάντηση Ουρανέ;
Η γλώσσα της αιώνιας σιωπής.

Ο πόθος του πουλιού να ήταν σύννεφο.
Μα πως ποθεί το σύννεφο να ήταν πουλί!
Κάθε παιδί μας φέρνει κι ένα μήνυμα,
πως ο Θεός ακόμη δεν βαρέθηκε τον άνθρωπο»

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή