Το «όχι» που έγινε «ναι»
Έχουν περάσει 7 χρόνια από το Δημοψήφισμα του 2015 που προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα , εγκρίθηκε από τη Βουλή στις 28 Ιουνίου και διεξήχθη μία εβδομάδα αργότερα, στις 5 Ιουλίου.
Ερώτημα: Θα πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), που προτάθηκε στην Ελλάδα στις 25 Ιουνίου;
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν η απόρριψη της πρότασης του σχεδίου συμφωνίας με ποσοστό 61,31%. Ο λαός ψήφισε όχι. Αλλά στην πλειοψηφία του, ο λαός ήταν σίγουρος ότι ψηφίζοντας «Όχι», ψήφισε την παραμονή της Ελλάδος στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Θυμηθείτε: Μετά το δημοψήφισμα, η κυβέρνηση Τσίπρα κατέληξε σε συμφωνία με τους δανειστές στις 13 Ιουλίου, αλλά με όρους ενός τρίτου μνημονίου. Η αμφισβήτηση των νέων όρων οδήγησε στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, οι οποίες ανέδειξαν ξανά νικητή τον ΣΥΡΙΖΑ που σχημάτισε κυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες.
Θυμάστε την κατάσταση;
Γνωστός σχολιαστής της επικαιρότητας γράφει: «Ήταν μια βαθιά διχαστική διαδικασία. Η χώρα βρέθηκε κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού. Ήταν τραύμα τόσο για εκείνους που βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών και στη συνέχεια βίωσαν τη διάψευση όσο και για εκείνους που βρέθηκαν στη μεριά των ηττημένων, παρότι ένιωσαν ότι βρέθηκαν στη σωστή μεριά της Iστορίας».
Στην ουσία, σχεδόν κανείς δεν γνώριζε τι στην ευχή είχε ψηφίσει, με ποιο στόχο και πού πήγαινε η χώρα η οποία ήθελε να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση , δεν ήθελε Τρίτο Μνημόνιο και σίγουρα δεν ήθελε –ούτε μπορούσε να φανταστεί- να ζήσει αυτά που έζησε. Αμέσως μετά το δημοψήφισμα, η τότε κυβέρνηση είχε να διαχειριστεί το ίδιο ακριβώς ζήτημα που είχε και την παραμονή: τη σύναψη συμφωνίας με τους δανειστές υπό την πίεση της άτακτης χρεοκοπίας. Κι όπως έγραφε ο Ευτύχης Βαρδουλάκης, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας, συγγραφέας και συνιδρυτής της εταιρείας Stratego : «Αντί να προσγειώσει ομαλά το σκάφος, όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, ο Τσίπρας προτίμησε την αναγκαστική προσγείωση μετά από μια «τυφλή» πτήση. Το δημοψήφισμα και η υποχώρηση αμέσως μετά «οπτικοποίησαν» την αποτυχία εκείνης της στρατηγικής».
Εμείς δεν είχαμε ιδέα τι είχαμε ψηφίσει αλλά οι «ολίγοι» ήξεραν ότι οι εταίροι δήλωναν σοκαρισμένοι από τις εξελίξεις ενώ υπήρχε ανησυχία σχετικά με τις τράπεζες. Είχε κηρυχθεί «τραπεζική αργία» και είχε μπει ημερήσιο όριο αναλήψεων από τα ΑΤΜ τα 60 ευρώ.
• Η ΝΔ υποστήριξε ότι το ερώτημα ουσιαστικά είναι «Ναι» ή «Όχι» στο Ευρώ -θέση που ανέπτυξαν και Ευρωπαίοι.
• Ομοίως το Ποτάμι τάχθηκε υπέρ του «Ναι» και αποδοχή της συμφωνίας.
• Το ΠΑΣΟΚ θεώρησε το δημοψήφισμα αντισυνταγματικό.
Η Μέρκελ ξεκαθαρίζει ότι πρώτα θα διεξαχθεί το δημοψήφισμα (που οι δημοσκοπήσεις σε εκείνη την φάση έδιναν προβάδισμα στο «ναι») και μετά θα γίνει η όποια συζήτηση για το πρόγραμμα. Διαδηλώσεις υπέρ του ναι και του όχι διεξάγονται σχεδόν καθημερινά. Οι φωνές για κίνδυνο Grexit και κούρεμα καταθέσεων είναι καθημερινές.
Η συμμετοχή έφτασε το 62,50%. Η Ευρώπη πάγωσε. Ο Ντάισελμπλουμ χαρακτήρισε το αποτέλεσμα «πολύ λυπηρό για το μέλλον της Ελλάδας». Το μέλλον, μετά από αυτό το αποτέλεσμα, είναι εδώ και καιρό – λίγο πολύ – γνωστό σε όλους…
Η συγκυβέρνηση του ιδιαίτερα «αδυνατισμένου» ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες είναι βέβαιον ότι ξυπνάει μνήμες. Όχι ευχάριστες. Μήνες μετά, οι περισσότεροι ψηφοφόροι του «Όχι» δεν είχαν καταλάβει ακόμα τι ακριβώς είχαν ψηφίσει. Και γιατί το «υπερήφανο» ΟΧΙ μας είχε οδηγήσει σ΄ ένα εξαθλιωμένο «σήμερα».
